็กน้อยและเขาพยายามที่จะป้องกันหมัดด้วยอาวุธเซียนที่เขาถือในแนวขนานทันที เมื่อหมัดของเจี้ยนเฉินกระทบเข้ากับดาบ พลังบรรพกาลก็แสดงผลออกมาอย่างสมบูรณ์ หมัดได้กระแทกไป่เจี้ยนให้กระเด็นถอยไปและเขาตั้งหลักได้หลังจากลอยกระเด็นไปไกลสิบกว่ากิโลเมตร เขาหน้าซีดเล็กน้อย ในขณะที่มือขวาของเขาที่ถืออาวุธเซียนอยู่นั้นสั่นอย่างต่อเนื่องเจี้ยนเฉินไม่ได้ตามไป แล้วดึงหมัดกลับมาช้า ๆ บาดแผลที่หมัดของเขากำลังรักษาตัวเองด้วยความเร็วที่ตาเห็นได้ แม้แต่เลือดที่ไหลออกไปยังกลับเข้ามาในร่างกายของเขาตรงที่ที่เขาได้รับบาดเจ็บในไม่กี่วินาที อาการบาดเจ็บก็หายเป็นปลิดทิ้ง มันไม่ทิ้งไว้แม้แต่แผลเป็นหรือร่องรอย ถ้าดูที่หมัดของเขาในตอนนี้ มันยังยากที่จะจินตนาการว่าเขาเคยได้รับบาดเจ็บตรงนี้มาก่อน“เจ้ากรุณารอที่นี่ซักสองสามวัน เจ้ายังไม่สามารถเข้าไปที่เก่าได้ในตอนนี้” เจี้ยนเฉินพูดอย่างนิ่ง ๆ ในขณะที่เขามองไปที่ไป่เจี้ยนไป่เจี้ยนจ้องอย่างชั่วร้ายไปที่เจี้ยนเฉินและเขาคำราม “เจ้านั้นทรงพลังจริง ๆ เจ้ามีร่างที่แข็งแกร่ง มันยากมากที่ข้าจะทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บ แต่ถ้าเจ้าต้องการจะหยุดไม่ให้ข้าเข้าไปที่เกาะ มันคงเป็นไปไม่ได้ ข้าเพิ่งจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเมืองทหารรับจ้างมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ หลังจากที่ข้าทำความเข้าใจในการฝึกฝนมา ข้าได้เข้าใจถึงพื้นฐานของทักษะการต่อสู้ระดับเซียนมา เมื่อเจ้าต้องการที่จะหยุดข้า ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว
