“หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ เราได้บรรลุวัตถุประสงค์ของเราสำหรับการมามหาสมุทรดวงดาวแล้ว ถึงเวลาที่เราจะกลับกันแล้วล่ะ”
ในตอนนี้ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ได้สงบใจลงอย่างสมบูรณ์แล้ว นางไม่ได้ติดใจเรื่องการกระทำชั่วช้าของเจี้ยนเฉินอีก ทว่าเขารู้สึกว่านางกลายเป็นเย็นชายิ่งกว่าเก่า
เมื่อตอนแรกที่เขามอบหญ้าน้ำลายมังกรให้นาง เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ค่อนข้างมีความประทับใจที่ดีให้กับเขามากทีเดียว แต่ตอนนี้ ความประทับใจนั่นได้หายจากไปโดยสมบูรณ์แล้ว เจี้ยนเฉินทำได้เพียงคร่ำครวญภายในใจเท่านั้น
พิณปีศาจร่ำไห้ปรากฏในมือของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์อีกครั้งอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่านางจะรู้สึกอึดอัดใจเต็มไปหมด ถ้านางไม่ถือมัน นางลูบสายพิณเบา ๆ ด้วยนิ้วอันงดงามของมือขวาของนาง และหันหลังให้เจี้ยนเฉิน แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “จำไว้ซะ ลืมเรื่องนั้นไปให้หมดเสีย อย่ากล่าวถึงมันอีกในอนาคต ไม่งั้นข้าจะไม่ให้จากไปง่าย ๆ แน่” เมื่อพูดจบ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ไม่รอกับคำตอบใด ๆ เท้าของนางย่างออกจากพื้นดินและนางก็บินไปทางรอบนอกของมหาสมุทรดวงดาวที่ระดับความสูงไม่มาก
เจี้ยนเฉินลอบถอนหายใจ จากนั้นรอยยิ้มแบบฝืน ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา ภาพความทรงจำนั่นสลักไว้ในใจของเขาแล้ว เขาควรจะลืมมันได้อย่างไร ?
เคลื่อนกายเล็กน้อย เจี้ยนเฉินใช้ทักษะมายาพริบตาไล่ตามหลังของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แ
