งปลอบโยน-วิญญาณ
เจ้าค่ะ ศิษย์พี่ เสี่ยวเย่ทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิทันที นางค่อย ๆ ดีดสายพิณของนางด้วยมือที่สง่างามและเล่นเพลงเบา ๆ
นิ้วมือของเสี่ยวเย่สัมผัสกับสายพิณด้วยวิธีที่ไม่เหมือนใครเพื่อปลุกเจียงหยาง ซู หยุนคงจากการนอนหลับ
เจียงหยาง ซู หยุนคงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงหิน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงโบราณ ๆ ว่า เห้อ ข้านอนหลับครั้งนี้นานแค่ไหน ?
เจี้ยนเฉินได้เดินขึ้นไปและหยิบหญ้าน้ำลายมังกรออกจากแหวนมิติของเขา ท่านปู่ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ข้าได้รับหญ้าน้ำลายมังกรที่มีอายุเกินกว่าแสนปีมาแล้ว
เจียงหยาง ซู หยุนคงเห็นหญ้ายาวครึ่งเมตรอยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ทันทีที่เห็น เขาก็รู้สึกตื่นเต้นและมือที่ยืดออกมารับหญ้าน้ำลายมังกรนั้นสั่น เขาพึมพำอย่างตื่นเต้น หญ้าน้ำลายมังกร หญ้าน้ำลายมังกร ! นี่เป็นหญ้าน้ำลายมังกร ! ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าตราประทับในจิตใจข้าจะถึงเวลาที่สามารถหยุดยั้งได้แล้ว ! ในที่สุดข้าก็มีโอกาสที่จะได้เป็นเซียนผู้คุมกฏ
เจียงหยาง ซู หยุนคงรับหญ้าน้ำมังกรไว้ในมือ พน้อมกับดวงตาที่วาววับพลางกล่าวว่า หลานชาย ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะประสบความสำเร็จในการได้รับหญ้าน้ำลายมังกรจากมหาสมุทรดวงดาว มันจำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายมาก
เจี้ยนเฉินยิ้ม ท่านปู่ ข้าไม่ได้กลับมาอย่างปลอดภัยหรอกหรือ ? ตอนนี้อย่าพูดถึงเรื่องนี้อยู่เลย เร็วเข้าเถิด ใช้หญ้าน้ำลายมังกรเพื่อยับยั้งตราประทับในจิตใจของท่านและบรรลุเซียนผู้คุม
