เซียนหยินหยางก็จะหายไปเอง แต่พลังภายในนั้นทรงพลังนัก พวกเราไม่สามารถดูดซับมันด้วยพลังของเราในยามนี้ได้ หากพวกเราลอง นายท่านจะระเบิดออกมาเพราะมันมากเกินไป”“ขนาดพวกเจ้ายังทำไม่ได้เลยรึ ? ” เจี้ยนเฉินถามฉิงโซวส่ายหัว “หากเป็นเรายามที่ทรงพลังที่สุด กับแค่ก้อนหินเช่นนี้เราไม่แม้แต่จะมามัวใส่ใจ แค่อ้าปากดูดซับมันคำเดียวก็เพียงพอแล้ว แต่ยามนี้พวกเราอ่อนแอลงมาก หากเราพยายามจะดูดซึม มันจะกลับกลายเป็นว่าพวกข้าจะถูกดูดซับไปเสียเอง อีกอย่าง มีกลิ่นอายร้ายกาจซุกซ่อนอยู่ภายในนั้นตามที่โมเทียนหยุนพูดด้วย เราต้องจัดการมันอีก”เจี้ยนเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอย่างเสียดาย “ดูท่าทางศิลาเซียนหยินหยางจะเป็นกล่องสมบัติที่เรายังไม่เปิดไม่ได้ในยามนี้ เห็นทีคงต้องกลับมาจัดการอีกครั้งในอนาคต”“นายท่าน แม้ท่านจะไม่สามารถดูดซับพลังหยินหยางภายในหินนั้นได้ แต่มันก็มีพลังหยินสุดขั้วและหยางสุดขั้วครอบคลุมอยู่ชั้นบาง ๆ พลังทั้งสองไม่เป็นอันตรายอะไรต่อท่านทั้งสองแล้ว พวกท่านสามารถดูดซับมันได้โดยตรง” จือหยิงพูดขึ้นเจี้ยนเฉินตาวาวขึ้นมาทันที “ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะดูดซับพลังที่อยู่โดยรอบเสียก่อน แล้วเลื่อนร่างบรรพกาลของข้าขึ้นเป็นขั้น 2” หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็หันไปหาหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ “เจ้าได้ยินที่จี้หยิงพูดแล้ว เราจะหยุดเพิ่มพลังกันที่นี่ก่อน โอกาสต่อหน้าเรานี้นับว่าเป็นโชคดี จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้”
