้ยนเฉิน ข้าถามได้ไหมว่าเจ้ากำลังตามหาอะไรอยู่หรือ ? ” เฮยยู่ถามขึ้นมาจากข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน เพราะวัตถุเซียน ทัศนคติของเฮยยู่ที่มีต่อเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปอย่างมากเจี้ยนเฉินดึงละอองดาวออกมาจากแหวนมิติ “นี่คือสิ่งที่ข้ากำลังตามหา มันสำคัญต่อข้า หากข้าหาไม่พบข้าจะไม่ออกไปจากมหาสมุทรดวงดาวนี้”“นั่นมันคืออะไรกัน?” เฮยยู่มองละอองดาวในมือเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย“นี่คือละอองดาว เป็นวัตถุดิบใช้สร้างอาวุธ…” เจี้ยนเฉินอธิบายคร่าว ๆ เกี่ยวกับการใช้งานละอองดาว เขารู้ว่าในโลกนี้ไม่มีใครนอกจากเขารู้คุณค่าแท้จริงของละอองดาวนี้“สร้างอาวุธ?” เฮยยู่ยิ่งสงสัยมากกว่าเดิม ก่อนถามอย่างงุนงง “แปลกดี ไม่ใช่ว่ามนุษย์อย่างพวกเจ้าใช้อาวุธเซียนกันหรือ ? ทำไมต้องมาสร้างอาวุธใหม่ด้วย ? “ความคิดจะหลอมอาวุธใหม่นั้นถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดมากสำหรับทุกคนตรงนั้น ทั้งรุยจินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ก็หันมามองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาแปลก ๆเจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “อันที่จริงอาวุธเซียนของข้านั้นถูกทำลายไปแล้ว ไม่สามารถสร้างอาวุธเซียนชิ้นใหม่ได้ ท้ายที่สุดข้าเลยไม่มีทางเลือกนอกเสียจากจะสร้างอาวุธให้ตัวเอง”“อะไรนะ ? อาวุธเซียนของเจ้าถูกทำลาย ? ” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์อดพูดออกมาด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อออกมา ตลอดทางนางดูพลังของเจี้ยนเฉินมาตลอด นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเจี้ยนเฉินที่ต่อสู้กับซากศพเป็นร้อยด้วยยุทธภัณฑ์ผู้คุม
