ถานะของเจี้ยนเฉินในสายตาของเฮยยู่ก็สูงขึ้นมาอีกมาก
“ข้าชื่อเจี้ยนเฉิน” เจี้ยนเฉินป้องมือคารวะ
“โอ้ น้องเจี้ยนเฉิน เหตุใดน้องเจี้ยนเฉินถึงได้มาอยู่เกาะมังกรอันห่างไกลนี้ได้เล่า” น้ำเสียงของเฮยยู่ยังคงเรียบเฉยแม้จะไม่โอหังแบบเมื่อก่อน เขาไม่ได้ดูถูกเจี้ยนเฉินแล้ว แต่ระดับความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินยังไม่สมควรได้รับความเคารพจากเซียนราชาชั้นสวรรค์ที่ 9
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เจี้ยนเฉินก็ตอบ “อันที่จริงข้ามาตามหาหญ้าน้ำลายมังกร หญ้าชนิดนี้โตอยู่ในส่วนลึกของมหาสมุทรดวงดาว แต่โชคร้ายที่พวกเราต้องมาเจอวิญญาณมังกรพวกนี้ทันทีที่เข้าถึงส่วนลึก ไม่นานก็ถูกบีบให้เข้ามาหลบอยู่ภายวัตถุเซียน ผู้อาวุโส ไม่ทราบว่าท่านรู้หรือไม่ว่าหญ้าน้ำลายมังกรนั้นงอกงามอยู่ที่ใด ? “
“หญ้าน้ำลายมังกร” เฮยยู่ขมวดคิ้ว “ยามนี้โลกภายนอกถูกวิญญาณมังกรระดับ 9 พังถล่มทลายเสียราบ ราวกับเป็นสนามรบยุคบรรพกาล ต่อให้เคยมีหญ้าน้ำลายมังกรอยู่ ป่านนี้ก็ไม่มีทางหลงเหลืออยู่แล้ว”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปทันที จิตใจของเขาหนักอึ้ง หากไม่สามารถตามหาหญ้าน้ำลายมังกรแสนปี ปู่ของเขา เจียงหยางซูหยุนคงไม่มีทางเป็นเซียนผู้คุมกฎได้แล้วและย่อมต้องสิ้นอายุขัยเร็ว ๆ นี้เป็นแน่
หลังจากเห็นท่าทีของเจี้ยนเฉิน เฮยยู่ก็พอจะเดาได้ว่าหญ้าน้ำลายมังกรนั้นสำคัญสำหรับเจี้ยนเฉินมากเพียงใด จึงพูดขึ้นมาหลังจากลังเลเล็กน้อย “บางทีหญ
