่วยหลอมแกนอสูร
จือหยิงและฉิงโซวปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวเจี้ยนเฉิน ก่อนจะสะบัดมือพาแกนอสูรกองเล็ก ๆ ลอยขึ้นมาระหว่างทั้งสอง ก่อนจะหลอมรวมกลายเป็นสายพลังบรรพกาล
กองแกนอสูรรอบตัวค่อย ๆ ลดลงอย่างรวดเร็ว ภายใต้ฝีมือของจิตวิญญาณกระบี่ทั้งสอง สายพลังบรรพกาลค่อย ๆ หลั่งไหลเข้าไปในตันเถียนของเจี้ยนเฉิน สายพลังนั้นเข้มเสียจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
หลังจากผ่านไป 2 วัน กองภูเขาแกนอสูรรอบตัวถูกดูดซับไปไม่เหลือแม้แต่อันเดียว พลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินขยายขนาดจากเท่าเมล็ดถั่วกลายเป็นขนาดหัวแม่มือ พลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินในยามนี้นั้นนับว่ามีเพียงแค่หนึ่งในร้อยจากครั้งที่ได้จากเมืองทหารรับจ้าง
นั่นเพราะแกนอสูรส่วนใหญ่นั้นอยู่ในระดับ 3, 4 และ 5 ส่วนแกนอสูรระดับ 6 นั้นเขาใช้ไปก่อนหน้านี้แล้วบ้าง จึงเหลือน้อยมาก
เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลืมตา คิ้วขมวดกันด้วยความกังวล ยามนี้เขาใช้แกนอสูรทั้งหมดที่มีไปหมดแล้ว นอกจากยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎและกระบี่สังหารมังกร เขาก็ไม่มีอะไรที่จะนำมาหลอมให้เป็นพลังบรรพกาลแล้ว
ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของเจี้ยนเฉิน ก่อนพึมพำกับตัวเอง “ภายในมิติวัตถุเซียนดูจะมีสัตว์อสูรระดับ 7 อยู่ไม่น้อย อยากรู้นักพวกสัตว์อสูรที่แก่ตายจะเหลือแกนไว้มั้ย ถ้ามี…” แววตาของเจี้ยนเฉินตื่นเต้นขึ้นตามลำดับก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งออกนอกห้องโถงฝึกตน
“จิตวิญญาณวัตถุเซียน ! ” ภายนอก เจี้ยนเฉินเรียกจิต
