อปิดปากทางเข้าของถ้ำ และลบการมีอยู่ของพวกเขาออกเมื่อทางเข้าของถ้ำถูกปิด มันก็ตัดแสงสว่างออกไปด้วย ทำให้ถ้ำนั้นมืดสนิท อย่างไรก็ตาม ทั้งเจี้ยนเฉินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ไม่กล้าที่จะส่งเสียงใดใด ซ่อนพลังแห่งการมีอยู่ของพวกเขาไว้และยืนเฉยไม่ขยับ เสือขาวก็สัมผัสได้ถึงอันตรายด้วย และทำตามคนทั้งสองและยืนอยู่อย่างนิ่ง ๆ มันไม่ทำเสียงใดใด แม้ว่าขนของมันจะตั้งชันโฮก!หลายวินาทีต่อมา เสียงคำรามดังก้องมาจากภายนอกของถ้ำ มันทำให้หินที่ปกคลุมอยู่หน้าถ้ำสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง
หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังของเสือขาวในขณะที่นางถือพิณเอาไว้ หลังของนางหันไปทางเจี้ยนเฉิน และยังคงทิ้งระยะห่างครึ่งเมตรจากเตียนเฉิน นางนิ่งเงียบ
เจี้ยนเฉินได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ อย่างชัดเจนจากร่างของนางแม้ว่าจะอยู่ห่างออกมา เจี้ยนเฉินยังรู้สึกได้กระทั่งความอบอุ่นของน้ำหอมเนื่องจากความร้อนจากร่างกายของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์
เจี้ยนเฉินสูดลมหายใจลึกและเลิกคิดฟุ้งซ่าน เขาสงบลงอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะแปะไปที่หลังของเสือขาว “เสี่ยวไป๋ ไปกันเถอะ”
เสือขาวส่งเสียงคำรามอย่างทุกข์ทนและไม่พอใจ มันดูเหมือนจะไม่ปรารถนาที่จะให้หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั่งบนมัน แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรมากเกินไป ในท้ายที่สุด มันก็เริ่มที่จะออกไปจากที่นี่เพราะมันไม่มีทางเลือก
เจี้ยนเฉินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั่งบนหลังของเสืออย
