งสวรรค์ได้ยินเสียงที่อบอุ่น เจี้ยนเฉินนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ นางพร้อมกับขวดหยกที่อยู่ในมือของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงภาพที่เขาแบกหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เอาไว้ในขณะที่พวกเขาหนีออกมาจากอาคมก่อนหน้านี้ในตอนกลางวัน อารมณ์ที่ซับซ้อนเกิดขึ้นในส่วนลึกในตาของเขาหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ นางมองไปที่ขวดหยกที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉินอย่างสงบและส่ายหัวของนางอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ได้บาดเจ็บ ข้าแค่ใช้พลังชีวิตไปมากเท่านั้น ข้าจำเป็นต้องใช้สมบัติสวรรค์ในการฟื้นตัว”เจี้ยนเฉินดึงเอาสมบัติสวรรค์หมื่นปี 5 อันออกมาจากแหวนมิติอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยและส่งมันให้กับหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ เขาพูด “ข้าไม่รู้ว่านี่พอหรือเปล่า ถ้าไม่พอ ข้ายังมีสมบัติสวรรค์แสนปีอยู่”สายตาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์แสดงความประหลาดใจ นางมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยอารมณ์ที่หลากหลายก่อนที่นางจะยื่นมือที่อ่อนนุ่มสีขาวออกมาเพื่อรับสมบัติสวรรค์จากเจี้ยนเฉิน นางตอบกลับอย่างนุ่มนวล “ขอบคุณ”“พรือออออ………” เมื่อเห็นเจี้ยนเฉินให้อาหารชั้นดีของมันไป เสือขาวก็ส่งเสียงขึ้นมาในขณะที่มันเอนตัวลงกับฟื้น สายตาสดใสเล็ก ๆ ของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดายเจี้ยนเฉินหันไปหาเสือขาวและปลอบ “เสี่ยวไป๋ ยังมีสมบัติสวรรค์อีกมากมายด้านนอก ทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้ พวกเราจะไปหามันต่อ”เมื่อได้ยินดังนั้น เสือขาวก็ยกโทษให้เจี้ยนเฉิน
