ปรอบ ๆ โดยไม่มีเสียงใดเลย มันเหมือนมีแค่เขาและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เท่านั้นที่อยู่ในมหาสมุทรดวงดาวโดยไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอื่นเลย
เจี้ยนเฉินนั่งลงที่ข้าง ๆ หิน เขาไม่ได้ทำให้เกิดเสียงใดใดเลย เขานั่งลงและครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ
ทันใดนั้นเอง หูของเจี้ยนเฉินก็กระตุกเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน สายตาที่หมองหม่นของเขาก็เป็นประกาย เขาเงยหน้าขึ้นมาทันทีและจ้องเขม็งไปที่ไกล ๆ และเริ่มเคร่งขรึม
สักพักต่อมา ร่างดำหลายร่างก็เข้ามาในระยะสายตาของเจี้ยนเฉิน พวกมันเดินทางอยู่ที่พื้นและเดินมาทางเจี้ยนเฉิน การเคลื่อนที่ของมันแข็งทื่อราวกับหุ่น
ท่าทางของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาเริ่มเคร่งเครียดมากและเก็บพลังแห่งการมีอยู่ของเขาเข้าไปอย่างระมัดระวัง เขาออกไปจากหินและถอยช้า ๆ ในขณะที่เขามองร่างเหล่านั้นจากที่ที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร และพุ่งกลับไปที่ถ้ำ
“บ้าเอ้ย พวกเขากำลังมาที่ถ้ำ” เจี้ยนเฉินตกใจ เขาพุ่งไปที่ด้านในสุดของถ้ำอย่างไม่ลังเล เขาจำเป็นที่จะต้องบอกหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เกี่ยวกับเรื่องนี้
บางทีนางอาจจะสัมผัสได้ถึงการก้าวย่างที่รีบร้อนของเจี้ยนเฉิน หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ลืมตาขึ้น เมื่อเจี้ยนเฉินมาถึง นางก็จ้องไปที่เขาอย่างสดใส หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์รักษาความระมัดระวังของนางไว้ตลอดในมหาสมุทรดวงดาวที่อันตรายเสมอแห่งนี้
“แย่แล้ว ผู้อาวุโส มีเซียนผู้คุมกฎสองสามคนกำลังมุ่ง
