ารโจมตีและการแช่แข็งพื้นที่มิติของข้าไม่สามารถทำให้ส่งผลกระทบต่อมันได้เลย ดูเหมือนว่าการใช้อำนาจของโลกจะไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ข้าควรลองใช้พลังบรรพกาลดูได้เท่านั้น เจี้ยนเฉินครุ่นคิดก่อนที่พลังบรรพกาลจะพรั่งพรูออกจากร่างกาย มันควบแน่นไปที่มือของเขาก่อนที่เขาจะผลักดันพวกมันออกมา พลังบรรพกาลลอยเข้าไปหาความลึกลับด้วยหมายจักทำลายล้างทันทีที่พลังบรรพกาลเข้าปะทะกับความลึกลับของโลก ทั้งสองพลังงานที่ร้ายกาจก็หยุดชะงัก ท้ายที่สุดในระหว่างนั้นการตกลงมาของความลึกลับก็ถูกขัดขวางไว้อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลานี้ไม่ได้นานนัก ถึงแม้พลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินนั้นจักทรงพลัง แต่ก็ไม่ใช่พลังบรรพกาลที่สมบูรณ์แบบ และเนื่องจากมันนั้นไม่ได้มั่นคง จึงทำให้ถูกลบล้างหายไปภายในไม่กี่วินาที หากปราศจากพลังบรรพกาลนั้นคงเป็นเรื่องยากลำบาก เมื่อความลึกลับตกลงมาเรื่อย ๆเมื่อมองดูเส้นใยพลังบรรพกาลที่ส่งออกแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินรู้สึกปวดใจ พลังบรรพกาลที่เหนยเทียนของเขานั้นมีขนาดเล็กลงไปมาก เขาไม่มีพลังบรรพกาลเหลือใช้ได้ตามใจ ทุกส่วนที่เขาใช้ออกนั้นมันจักหายไป การฟื้นคืนนั้นเป็นเรื่องยากมากเมื่อมองดูความลึกลับของโลกที่ใกล้เข้ามา มันใกล้ถ้ำมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ เจี้ยนเฉินเริ่มไม่สบายใจ ในตอนนี้เขากำลังใคร่ครวญอยู่ว่าควรใช้พลังบรรพกาลเพิ่มเพื่อช่วยคนที่เขาไม่เคยพบมาก่อนหรือไม่ในขณะนั้นเองบทเพลงที่สง่างาม ทว่าทรงเกียรติปรา
