รรมดาของพวกเขาก่อนที่จะเจอเจี้ยนเฉินและนูบิสอย่างรวดเร็ว ชุดแต่งกายแปลกประหลาดของพวกเจี้ยนเฉินจู่ ๆ ก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจของกลุ่มคนทันที ทุกคนต่างมองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจ
กลุ่มคนหยุดห่าง 10 เมตรก่อนที่จะจ้องมองเจี้ยนเฉิน หัวหน้าชายวัยกลางคนที่ท่าทางบึกบึนกล่าวกับทั้งสองว่า โอ้ พี่น้อง มองดูสิ่งที่เจ้ากำลังสวมใส่อยู่สิ ดูท่าเจ้าคงไม่ใช่คนจากเกาะสามเซียนกระมัง ?
เจี้ยนเฉินและนูบิสทั้งสองหยุดและกราดมองกลุ่มคนทั้งหนึ่งร้อยคน นอกเหนือจากชายวัยกลางคนที่เดินนำซึ่งเป็นเซียนระดับปฐพีแล้ว ยังจะมีเซียนผู้เชี่ยวชาญและเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ
เจี้ยนเฉินป้องมือไปที่ชายคนนั้นแล้วกล่าวว่า ท่านช่างมองได้ถ่องแท้นัก พวกเราสองคนไม่ใช่คนจากเกาะนี้จริง ๆ เนื่องจากท่านเพียงชำเลืองมองก็รู้แล้วว่าเราสองคนไม่ใช่คนของเกาะนี้ บางทีคงมีบุคคลภายนอกแวะมาเยือนเกาะแห่งนี้บ่อย ๆ กระมัง ?
ชายคนนั้นไม่อาจวิเคราะห์เจตนารมณ์ของเจี้ยนเฉินได้ เขาจึงกล่าวอย่างกล้าหาญว่า ข้าคือโจวเว่ย อายุมากที่สุดในกลุ่มชาวประมงธงสีฟ้า ดังนั้นทุกคนในกลุ่มจักเรียกข้าว่าพี่เว่ย เกาะสามเซียนนั้นมีคนนอกเข้ามาบ้าง แต่มีน้อยมาก ถ้าหากข้าจำได้ไม่ผิด ครั้งสุดท้ายที่มีคนมาเยือนเกาะสามเซียนของเราดูเหมือนจะเป็น 10 ปีมาก่อน โอ้ ใช่ ข้าสงสัยว่าน้องชายสองคนมีนามว่ากระไร ?
ข้ามีนามว่าเจี้ยนเฉินและคนที่อยู่ข้าง ๆ ข้าคือนูบิส เจี้ยนเฉินกล่าวง่า
