างสิ่งบางอย่าง และดวงตาของนางที่ซึ่งยังคงนิ่งเฉยอยู่ตลอดเวลากลับเป็นประกายวาบขึ้นมา นางโห่ร้องออกมาว่า นี่เป็นขอบเขตของสวัสติกะอันยิ่งใหญ่!
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้เชี่ยวชาญหลายคนของอารามจิตพิสุทธิ์หันมองไปทางเจียงหยางหู่ ในเวลาเดียวกันพวกเขาทั้งหมดโห่ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจว่า นี่เป็นขอบเขตแห่งโลกิยะของสวัสติกะอันยิ่งใหญ่ สถานะของสวัสติกะอันยิ่งใหญ่เป็นระดับสูงสุดที่บันทึกไว้ในพระสูตรจิตพิสุทธิ์ ซึ่งขอบเขตแห่งโลกิยะเป็นขอบเขตแรกของสวัสติกะอันยิ่งใหญ่
หัวหน้าอารามไม่สามารถรักษาความสงบของนางได้ ด้วยแสงประกายของนางส่อถึงเจียงหยางหู่ และถามอย่างเร่งรีบว่า เจ้ายินดีที่จะเป็นศิษย์ของอารามจิตพิสุทธิ์หรือไม่ ?
เจียงหยางหู่มองหัวหน้าอารามอย่างสงบ “ท่านต้องการจะนำข้าไปเป็นศิษย์ของท่านหรือ ? “
หัวหน้าอารามส่ายหัวและกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า ไม่ ข้าไม่ต้องการนำเจ้าไปเป็นศิษย์ของข้า ไม่มีใครในอารามจิตพิสุทธิ์มีสิทธิ์ที่จะรับคนที่อยู่ในสถานะของสวัสติกะให้เป็นศิษย์หรอก ข้าเพียงต้องการให้เจ้าเป็นศิษย์ของอารามจิตพิสุทธิ์และฝึกฝนพระสูตรจิตพิสุทธิ์ นี่คือเส้นทางที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับเจ้า ตราบเท่าที่เจ้าเป็นศิษย์ของอารามจิตพิสุทธิ์ เจ้าจะสามารถเข้าถึงขอบเขตยิ่งใหญ่ของสวัสติกะอันยิ่งใหญ่ได้
“พระสูตรจิตพิสุทธิ์ของอารามจิตพิสุทธิ์ เจียงหยางหู่กล่าวพึมพำออกมาก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง เขาพึมพำว่า ข้าไม่เคยคิดเล
