าหนูนั่น คงเอ๋อสร้างตระกูลอยู่ที่โลกภายนอกงั้นรึ ? ” เจียงหยางซูเซียวแปลกใจไม่น้อย ก่อนที่จะเดินทางมาตระกูลเจียงหยางแห่งเมืองลอร์ เขาคิดว่าเป็นแค่ตระกูลที่แซ่เหมือนกันเลยไม่ได้ใส่ใจหลังจากนั้น เจียงหยางซูเซียวเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างจึงรีบถาม “หยวนเซียว เจี้ยนเฉินเป็นใครกันแน่ ? ““เรียนท่านทวด เจี้ยนเฉินเดิมชื่อเจียงหยางเซียงเทียน เป็นคนในตระกูลเจียงหยาง” เจียงหยางซูหยวนเซียวตอบทุกคนจากตระกูลเจียงหยางต่างตกตะลึง ก่อนที่จะมีใครอดพูดออกมาไม่ได้เบา ๆ “เจียงหยางเซียงเทียนที่แท้เป็นคนในตระกูลเจียงหยางของเรา เช่นนั้นไม่ใช่ว่าพยัคฆ์ปีกเทวะเป็นของสมาชิกรุ่นเยาว์ตระกูลเราหรอกหรือ ? “ผู้อาวุโสสูงสุดต่างหันมามองหน้ากันเอง ข่าวนี้เป็นข่าวสำคัญมากสำหรับตระกูล ไม่เคยมีใครคิดเลยว่าพยัคฆ์ปีกเทวะที่ตามหากันอย่างยากลำบากจะอยู่กับสมาชิกในตระกูลของตัวเอง
น้ำตาค่อยไหลรินออกมาจากดวงตาของเจียงหยางซูอวี้หยวน นางพึมพำเสียงสะอื้น “คงเอ๋อ คงเอ๋อ ลูกอยู่ที่ไหนกัน? รู้ไหมว่าแม่คิดถึงเจ้ามากแค่ไหน?” เสียงของเจียงหยางซูอวี้หยวนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เจียงหยางซูหยุนคงเป็นลูกชายคนเดียว จนถึงป่านนี้นางร้องไห้เพราะเรื่องนี้ไปมากมายถึงเพียงไหนก็ไม่รู้ เรื่องลูกชายทำให้ความสามารถของนางหยุดชะงักอยู่ที่เซียนผู้คุมกฎชั้นสวรรค์ที่ 9 ไม่สามารถตัดผ่านไปได้มาโดยตลอดหลายร้อยปี
นั่นเพราะเรื่องของลูกชายทำให้กลายเป็นกำแพงภายในจิต
