หยางเล็กจ้อยที่นี่ไม่สามารถทำตัวถือดีต่อหน้าเหล่าบุคคลตรงหน้าได้แม้แต่น้อย“ถูกแล้ว เรามาจากสมาคม นี่คือท่านอาจารย์ของข้า ประธานสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสง ทำไมยังไม่รีบคุกเข่าอีกเล่า ? ” ชายที่ยืนอยู่ข้างประธานโห่ร้องตอบพร้อมชี้นิ้วตรงไปทางลุงเจียง เขาคือลูกศิษย์ลำดับที่สองของประธาน หยวนเทียน“ผู้น้อย เจียงหวูจี่คารวะท่านประธาน” ลุงเจียงเร่งป้องมือไปทางประธานแล้วพูดอย่างสุภาพเป็นพิเศษ ประธานสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงมีพลังอำนาจมาก ดังนั้นลุงเจียงจึงแสดงความเคารพอย่างเต็มใจ แต่ไม่คุกเข่า นอกจากนายท่านและฮูหยินผูเฒ่าที่หายไปหลายร้อยปี ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำให้เขาคุกเข่าให้ทั้งนั้น ต่อให้เป็นประธานของสมาคมก็ตามหยวนเทียนโกรธขึ้นทันทีที่เห็นลุงเจียงไม่คุกเข่า เขาเคยมีปัญหากับเจี้ยนเฉินมาก่อนตั้งแต่ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะเอาวัตถุเซียนไปด้วยซ้ำ ยามนี้วัตถุเซียนเองก็หายไป โอกาสที่จะเข้าถึงระดับ 7 ของเขาก็ยากขึ้นตามไปด้วย ความเกลียดชังของหยวนเทียนที่มีต่อเจี้ยนเฉินนั้นลึกไปถึงกระดูก เขาไม่ปล่อยคนที่มีความเกี่ยวข้องกับเจี้ยนเฉินไปง่าย ๆ เป็นอันขาด“บังอาจ ! เจ้าเป็นแค่คนรับใช้ แต่กล้าไม่คุกเข่าต่อหน้าประธานสมาคมงั้นรึ ? รนหาที่ตาย ! ” หยวนเทียนตะโกนลั่น“หยวนเทียน อย่าทำตัวหยาบคาย ! ” ประธานยื่นมือมาหยุดหยวนเทียน ถึงแม้เจี้ยนเฉินจะเอาวัตถุเซียนของสมาคมไป แต่เขาก็รู้ดีว่าวัตถุเซียนยินยอมที่จะติดตาม
