รายามมันโตขึ้น”บรรพบุรุษจ้องมองเจี้ยนเฉินไม่สั่นคลอน หลังจากมองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนมีท่าทีผ่อนคลายขึ้น “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรพยัคฆ์ปีกเทวะก็ยังคงเป็นปัญหาหลักของตระกูลผู้พิทักษ์อยู่ดี ข้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง การมาพูดคุยเรื่องพยัคฆ์ปีกเทวะเป็นเพียงเรื่องรองเท่านั้น เป้าหมายหลักของข้าครานี้คือเรื่องวัตถุเซียน”“เจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนชิ้นนั้นมีค่าและมีความสำคัญมากสำหรับสมาคม พวกเขาไม่สามารถปล่อยให้หลุดมือไปได้ เมื่อมันหลุดมือไปแล้ว จะไม่มีเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 7 เกิดขึ้นมาอีก ท้ายที่สุดแล้วสมาคมจะเหลือเพียงชื่อและจะล่มสลายไปในท้ายที่สุด เรารู้ดีว่าวัตถุเซียนตามเจ้าไปด้วยจิตใต้สำนึกของมันเอง จึงได้แต่หวังว่าเจ้าจะส่งมอบกลับให้ด้วยตัวเอง”ใบหน้าของเจี้ยนเฉินดูยุ่งยากขึ้น “ผู้อาวุโส ตอนนี้คงยากที่ข้าจะส่งคืนวัตถุเซียน แต่ข้าสัญญาว่าในภายหน้าข้าจะชดเชยความเสียหายที่สมาคมได้รับเป็นแน่”สีหน้าของชายคนนั้นดูอึมครึมขึ้นเล็กน้อย “เจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนชิ้นนั้นสำคัญกับสมาคมมาก เจ้าคิดจะไม่ส่งคืนจริง ๆ รึ ? ““ผู้อาวุโส วัตถุเซียนมีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง มันรับข้าเป็นเจ้านายไปแล้ว จะให้ส่งคืนได้อย่างไรกัน ? อย่างที่ข้าบอกไป ในอนาคตข้าจะเป็นคนชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นเอง” เจี้ยนเฉินตอบดวงตาของบรรพชนดุดันเล็กน้อย หลังจากผ่านไปมาครู่ใหญ่ ก่อนลังเลและจึงถอนหายใจ “ตกลงในเมื่อเจ้ายื
