ตัวอยู่ดี หากในอนาคตเขาบาดเจ็บสาหัส พลังตกค้างเหล่านี้จะกลายเป็นประโยชน์มหาศาล
เจียงหยางหู่ก้มมองดูแขนขาทั้งสี่ข้างของตน แต่ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจ กลับกันแววตาของเขากลับดูสับสนอยู่ในภายใน ก่อนที่จะลองลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปรอบ ๆ ห้องโถง ในที่สุดก็ถอนหายใจพลางเอ่ยออกมาเบา ๆ “รักษาได้เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยในอนาคตข้าก็สามารถดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาคอยดูแล จากนี้คงสะดวกสบายขึ้นอีกเยอะ”
การที่ได้รับแขนขากลับมาอีกครั้งนั้นเป็นผลดีต่อชีวิตประจำวันของเจียงหยางหู่ แต่นั่นก็คือทั้งหมดแล้วในมุมมองของเจียงหยางหู่
“พี่ชาย ท่านยังสามารถกลับมาฝึกฝนได้อีกครั้งต่อจากนี้ไปนะ” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น เขาดูว่าพี่ชายของตนรู้สึกอะไรอยู่ไม่ออกจากท่าทางนิ่งเฉยของเจียงหยางหู่
เจียงหยางหู่ส่ายหัวเบา ๆ “ไม่ ข้าไม่หวังจะฝึกฝนเดินเส้นทางสายนี้อีกต่อไปในอนาคต น้องชายเอ๋ย ข้าเห็นอะไรมากมายในช่วงที่ผ่านมา ในมุมมองพี่ชายคนนี้ของเจ้า ต่อให้นักสู้จะแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถมีความสุขที่แท้จริงได้เท่าคนธรรมดาสามัญ อีกอย่าง ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วเจ้าต่างอันใดกับคนธรรมดาเดินดินกันเล่า ? ท้ายที่สุดทุกอย่างก็กลายเป็นเถ้าธุลี กระจายไปพร้อมสายลม จางหายอันตรธานไปตลอดกาล แม้กระทั่งสี่สุดยอดจอมยุทธโบราณก็ไม่สามารถหลีกหนีการกัดกร่อนของเวลาไปได้ ท้า
