ที่อาคารเล็ก ๆ เงียบสงันที่ซึ่งพี่ชายคนโตเจียงหยางหู่พักอยู่
ลุงเจียงเฝ้าดูแก่นอสูรที่เจี้ยนเฉินทิ้งไว้เบื้องหลัง โดยจ้องมองพวกมันอย่างซับซ้อนก่อนที่จะค่อย ๆ เก็บพวกมันลงไปในแหวนมิติทีละอัน หลังจากนั้นเขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่เต็มใจนักราวกับว่าเขานึกย้อนไปถึงความทรงจำที่เก่าแก่บางอย่าง
หลังจากนั้นไม่นานที่ลุงเจียงพึมพำออกมาอย่างรวดเร็ว ตอนที่บรรดาตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบของทวีปโผล่ออกมาข่าวคราวการค้นพบพยัคฆ์ปีกเทวะได้แผ่กระจายไปทั่วทุกหนทุกแห่ง และลูกเสือที่เคยเดินทางไปกับนายน้อยสี่ดูเหมือนจะคล้ายคลึงกับมันมาก บางทีแท้จริงแล้วมันอาจเป็นพยัคฆ์ปีกเทวะหรือไม่ ? มิฉะนั้นด้วยความแข็งแกร่งของนายน้อยย่อมไม่ถูกบังคับให้เข้ามาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แน่
นายท่านจากไปหลายร้อยปีแล้ว มีเวลาไม่มากนักจนกว่าจะสิ้นสุดอายุขัยของท่าน ท่านไปอยู่ที่ไหน ถ้าบรรพบุรุษได้รู้ว่าท่านออกไปโดยเหลือทิ้งอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนของตระกูลเจียงหยางไว้เบื้องหลัง ข้าคิดว่าท่านบรรพชนคงจะให้ยกโทษให้ท่านและถอนบทลงโทษของท่าน พวกเขาน่าจะช่วยให้ท่านประสบความสำเร็จในฐานะเซียนผู้คุมกฎ
ขณะที่ลุงเจียงรำพึง น้ำตาขุ่น ๆ 2 หยดไหลกลิ้งลงมาตามใบหน้าของเขา
เจี้ยนเฉินมาถึงอาคารเล็ก ๆ ที่พี่ชายคนโตอยู่ เขาเห็นพี่ชายของเขานั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นโดยให้สาวใช้คนหนึ่งคอยพยุง
พี่ใหญ่ ! เจี้ยนเฉินตะโกนตรงไปยังทางเจียงหยางหู่
อ่า นี่คงเป็น
