อวิ๋นโส่วจงต้องการทำความสะอาดบาดแผลและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กหนุ่ม อวิ๋นฉี่เยว่จึงจูงมืออวิ๋นเจียวออกจากห้องไป
โชคดีที่ระยะทางจากเมืองหลวงกลับบ้านเกิดนั้นยาวไกล อวิ๋นโส่วจงจึงเตรียมยาและผ้าพันแผลมาด้วยเผื่อเหตุฉุกเฉิน ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานเป็นคนคุ้มกันบ้านมาก่อน จึงมีความรู้เรื่องการทำแผลอยู่บ้างเล็กน้อย ดังนั้นการช่วยทำแผลให้เด็กหนุ่มจึงไม่ใช่เรื่องลำบากนัก
หลังจากเขาออกมา อวิ๋นเจียวก็รีบเข้าไปถามว่า “ท่านพ่อ เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
อย่างไรเสียก็เป็นถึงชีวิตคนหนึ่งชีวิต อายุยังน้อยก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ แค่มองดูก็รู้สึกใจหาย
อวิ๋นโส่วจงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “บาดแผลทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่เขากำลังเป็นไข้ ไม่รู้ว่าจะอดทนไปได้หรือไม่”
เป็นไข้? นั่นก็หมายความว่าแผลติดเชื้อแล้วน่ะสิ!
แม้ว่าอวิ๋นเจียวจะเป็นพนักงานที่ทำงานด้านเอกสาร แต่ที่ทำงานของนางคือโรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่ง เวลาปกติจึงได้ซึมซับความรู้ทางการแพทย์มาบ้าง ประกอบกับนางเป็นคนน่ารักและเข้ากับคนง่าย เหล่าแพทย์และพยาบาลจึงมักจะสอนเรื่องต่างๆ ให้นางอยู่เสมอ
เมื่อบาดแผลติดเชื้อก็ต้องใช้ยาปฏิชีวนะ! ในยุคโบราณการแพทย์ยังไม่พันา ยาจีนแผนโบราณออกฤทธิ์ช้า อย่างเช่นการรักษาอาการอักเส
