ผู้คุมกฎทั้งห้าที่มาเอาเสือขาวนี้เป็นคนที่สังหารพ่อแม่ของเขา มันทำให้จิตสังหารในใจของเขาหนักแน่นขึ้น หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองไปที่ชายชุดเทาและผู้พิทักษ์ทั้งสี่ เขาลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะบินออกไปไกลโดยไม่อยู่ต่อทันทีแม้ว่าฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาจะอยู่ตรงหน้าเขา แต่มันก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาแก้แค้น เขาไม่สามารถจะทำให้ตัวเขาเองไปอยู่ในอันตรายจากแรงกระตุ้นนี้ เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการออกไปจากเมืองแห่งเทพเจ้า และออกไปจากจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ แบบนั้นจะเป็นการปลอดภัยเพิ่มมาอีกนิด เขาไม่ได้คิดถึงตัวเขาเพียงอย่างเดียว แต่เขาห่วงความปลอดภัยของเสือขาวด้วย“หยางยู่เทียนทิ้งสัตว์อสูรโบราณที่อยู่บนไหล่ของเจ้าเอาไว้ซะ ไม่เช่นนั้น อย่าคิดว่าเจ้าจะออกไปจากเมืองนี้ได้” ทันใดนั้นเอง เสียงชราก็ระเบิดขึ้นในท้องฟ้า รอบ ๆ เจี้ยนเฉิน หัวหน้าตระกูลของตระกูลทั้งแปดมากกว่าสิบคนได้พุ่งเขามา พวกเขาหลอมรวมกับมิติและเดินทางหลายร้อยเมตรได้ในแต่ละการก้าว พวกเขาเข้ามาใกล้เจี้ยนเฉินในไม่กี่วินาที และล้อมเจี้ยนเฉินให้ติดอยู่ข้างในหนึ่งในหัวหน้าตระกูลมองไปที่ชายชุดเทาและประสานมือออกไป “เซียงหลง พวกเราตระกูลทั้งแปดไม่ได้พยายามที่จะต่อต้านสมาคม มันแค่มีความเป็นไปได้สูงที่สัตว์อสูรโบราณของหยางยู่เทียนนั้นจะเป็นพยัคฆ์ปีกเทวะที่ตระกูลผู้พิทักษ์กำลังตามหาอยู่ ดังนั้น เขาจึงจำเป็นต้องทิ้งสัตว์อสูรนั่นไว้ที่นี่”ชายชุดเทา
