ๆ ” ชายชราหม่าเทิงถอนหายใจเบา ๆ
ชายชราซิตูจ้องไปที่เสือขาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหันหลังแล้วจากไป “พวกเราไปกันเถอะ มันคงไม่มีประโยชน์ที่พวกเราจะอยู่ที่นี่ พวกเราจะทำตามแผนการ และไม่เปิดเผยตัวตนของเจี้ยนเฉินในฐานะนักสู้เว้นเสียแต่ว่าเราจำเป็นจะต้องทำ พวกเราไม่รู้ว่าสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะปฏิบัติกับเขาอย่างไรเมื่อสมาคมรู้เรื่องนี้ ถ้าสมาคมยังปฏิบัติเหมือนกับว่ายังเป็นสมาชิกอยู่ เจี้ยนเฉินคงจะสามารถใช้อำนาจของสมาคมในการจัดการกับพวกเราโดยไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร นั่นจะเป็นจุดที่ทำให้เราเสียเปรียบ และสุดท้ายสัตว์อสูรโบราณนั่นย่อมจะตกอยู่ในมือของสมาคม นั่นเป็นอะไรที่เราไม่ต้องการจะเห็น ดังนั้นในตอนนี้ สิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้คือรอจนกว่าเจี้ยนเฉินจะออกมาจากสมาคมก่อนที่เราจะเคลื่อนไหวไปหาเขา”
..
เจี้ยนเฉินกลับเข้าไปในปราสาทโดยไม่สนใจเรื่องข้างนอก ในตอนนี้เขานั่งหลับตาอยู่ที่เตียง ในขณะที่การมีอยู่ของเขาครอบคลุมทั่วทั้งสมาคม
สักพักต่อมา เจี้ยนเฉินก็ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขาพึมพำ “ดูหมือนว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปทั่วทั้งเมือง ข้าไม่สามารถสัมผัสได้ถึงผู้ยอดยุทธเหล่านั้นได้อย่างชัดเจนและหยุนเทียนก็ไม่ได้อยู่ในปราสาทตอนนี้ ข้าสงสัยว่าเขาไปหลบอยู่ที่ไหนกัน”
“อะไรก็ช่างเถอะ ยังมีเวลาอีก 1 ปีก่อนที่ผนึกของวัตถุเซียนจะเปิดออก ข้าจะสามารถดูดซับพลังงานดั้งเดิมของพลังเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสง
