รให้อภัยจากเจ้าก่อนที่ข้าจะตายจากไป”
ใบหน้าของนางเย็นชามากขึ้น ในขณะที่สายตาของนางจ้องถลึง นางเหมือนจะมีกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างราง ๆ ทั่วทั้งปราสาทรู้สึกเหมือนถ้ำน้ำแข็งในตอนนี้ และความเย็นชาของนางเหมือนจะสามารถแช่วิญญาณได้ แม้แต่ปราสาทใหญ่โตสีม่วงก็สั่นไหวเล็กน้อยในตอนนี้
เมื่อรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของปราสาท ชายชราถอนหายใจยาวออกมา ตาของเขาหรี่ลงแล้วเขาก็พึมพำ “ดูเหมือนว่าความหวังของตาเจ้าที่จะให้เจ้าอภัยให้กับเขาคงเป็นอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เฮ้อ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของข้าเอง” ชายชราเต็มไปด้วยท่าทางที่เสียใจ
หลังจากหยุดไปสักพัก ชายชราก็ตั้งสติช้า ๆ เขาพูดอย่างนุ่มนวล “ไค่หยุน เจ้ามีความคิดเห็นประการใดเกี่ยวกับนิกายดาบโลหิตหรือไม่ ? “
“ไปซะ ข้าจะทำสิ่งที่ข้าจำเป็นต้องทำ” หญิงผู้นั้นหลับตาลงอย่างช้า ๆ จากตอนแรกจนถึงตอนสุดท้าย นางไม่มองแม้แต่ชายชรา
เขามองไปที่ไค่หยุนที่ลอยตัวอยู่ด้วยสายตาที่ยากที่จะเข้าใจและทอดถอนใจอีกครั้ง หลังจากนั้น เขาก็ออกไปจากปราสาทอย่างผิดหวัง เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีที่ผ่านมา นี้เป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาซึ่งทำให้เขาเต็มไปด้วยความเสียใจในตอนนี้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาคงจะเลือกอีกทางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย โชคไม่ดีที่อดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะทรงพลังสักแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้
พันเมตรเหนือเมืองแห่งเทพ
