างยู่เทียนนั้นมีลูกสัตว์ตัวสีขาวราวหิมะที่น่ารักมากซึ่งเขาพาไปด้วยทุกหนทุกแห่ง บางทีสัตว์อสูรระดับ 5 ที่กำลังจะพัฒนานั้นอาจจะเป็นสัตว์อสูรที่หยางยู่เทียนพาไปไหนมาไหนด้วยหรือเปล่า ? ” ชายวัยกลางคนเอ่ยสิ่งที่คิดไว้ออกมา“ถ้าสัตว์อสูรเป็นลูกสัตว์ที่อยู่กับหยางยู่เทียน ทำไมเขาถึงรีบนักล่ะ ? แม้ว่าลูกสัตว์นั้นจะสำคัญกับเขามาก แต่เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเสี่ยงที่จะทำให้ตระกูลคาราโกรธและไล่พวกเราออกมา”“เจ้าพูดถูก แล้วม่านพลังที่อยู่ที่ถ้ำนั่นมันคืออะไรล่ะ ? “กลุ่มของตระกูลคาราเริ่มวิเคราะห์ผ่านการถกเถียงกัน อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ของการถกเถียงนั้นเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาช้า ๆ และแทนที่จะตอบคำถามของพวกเขาได้ มันกลับยิ่งทำให้พวกเขาสงสัยมากยิ่งขึ้นไปอีกคารา ลี่เว่ยยืนอยู่เงียบเงียบอยู่ที่ข้างหนึ่ง ในขณะที่ตาของนางเป็นประกาย นางคิดถึงคำถามเหล่านั้น สักพักต่อมา นางก็เริ่มพูดอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หยางยู่เทียนต้องมีบางอย่างที่เขาไม่ต้องการให้เราเห็น อีกทั้งข้าได้ตรวจสอบที่ถ้ำนั้นว่ามันเพิ่งถูกขุด มันเป็นไปได้สูงว่าเขาเป็นคนสร้างถ้ำนั้นขึ้นมา เรื่องม่านพลัง บางทีอาจจะมีเซียนผู้คุมกฎทิ้งพลังม่านพลังไว้ในร่างกายของเขา ทำให้เขาสามารถร่ายม่านพลังนั้นได้ ? “ในใจของคารา ลี่เว่ย นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงความหล่อเหลาและใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวของเจี้ยนเฉิน สายตาที่เย็นชาของเจี้ยนเฉินอีกทั้งความสามาร
