จี้หยกโบราณก็ปรากฏขึ้นมา ความคิดอ่อน ๆ ก็ถูกส่งออกมาจากจี้และเข้าไปที่ระหว่างคิ้วของเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่จะเก็บจี้หยกนั่นและออกจากห้องไป เขาเดินไป 2-3 เมตรและมาถึงห้องที่ท่านประธานพักผ่อน ทันทีที่เขาเข้าไป เขาก็พบกับชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมีอายุสี่สิบกว่าปีกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้อย่างน่าสุภาพอ่อนน้อม ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ท่านประธานนั้นกำลังนั่งอยู่ตรงข้างกับเขา
“หยางยู่เทียน ขอคารวะท่านอาจารย์ ! ” เจี้ยนเฉินโค้งคำนับให้ท่านประธาน
ท่านประธานวางถ้วยชาของเขาลงอย่างอ่อนโยนและมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้ม “หยางยู่เทียน นี่คือศิษย์พี่ของเจ้า หยุนเทียน เขาเก็บตัวมามากกว่าทศวรรษและพึ่งออกมาเมื่อวานนี้เอง ทำไมเจ้าไม่ทักทายศิษย์พี่ล่ะ ? “
เจี้ยนเฉินรับมองไปที่หยุนเทียนและป้องมือทำความเคารพ “หยางยู่เทียนขอคารวะศิษย์พี่หยุนเทียน ! “
หยุนเทียนเงยหน้าขึ้นมองเจี้ยนเฉินและรอยยิ้มที่อบอุ่นก็ปรากฎขึ้นที่ใบหน้าของเขา “นี่คงจะเป็นศิษย์คนใหม่ของท่านอาจารย์ใช่หรือไม่ ? คนที่สำเร็จระดับ 6 ด้วยอายุที่ยังน้อย ไม่เลวเลย ดีกว่าข้ามาก อ้อจริงซิ ศิษย์น้องหยางยู่เทียน ข้าได้ยินมาจากท่านอาจารย์หลังที่ข้าออกมาจากการเก็บตัวเมื่อวานว่า เจ้ามีสมบัติป้องกันตัวที่สามารถป้องกันการโจมตีจากเซียนผู้คุมกฎได้ ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าศิษย์น้องจะให้ข้าดูมันได้หรือไม่ ? “
“ศิษย์พี่หยุนเทียน ข้าต้องขอโทษด้วย เ
