่ไกลไกล นำโดยชายชรา 2 คนบนเมฆขาวที่อยู่ในชุดคลุมยาวสีขาว พวกเขาดูเหมือนเป็นอมตะและด้านหลังเขามีชายวัยกลางคน 3 คนตามมาในชุดพอดีตัว
คนทั้งห้ามุ่งหน้าตรงมาที่เจี้ยนเฉิน ก่อนที่จะร่อนลงมาข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน ชายชราที่นำหน้ามาสองคนนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือ ท่านประธานของสมาคมและผู้อาวุโสสูงสุด
“หยางยู่เทียนคารวะท่านอาจารย์และท่านผู้อาวุโสสูงสุด” เจี้ยนเฉินป้องมือออกมาทันที ก่อนที่จะเหลือบมองข้ามไปที่ชายวัยกลางคนทั้งสามคนหลังท่านประธานและผู้อาวุโสสูงสุด เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าทั้งสามคนนั้นเป็นเซียนผู้คุมกฎ
ท่านประธาน ผู้อาวุโสสูงสุดและชายทั้งสามจ้องไปที่เกราะสีทองของเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ละสายตาออกไปจากมันในไม่ช้า ก่อนที่จะมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างปกติ
“หยางยู่เทียน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ? ” ท่านประธานถามอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ข้าขอบคุณท่านอาจารย์มากที่ห่วงใย ข้าสบายดี ! ” เจี้ยนเฉินตอบกลับ หลังจากนั้น เขาก็มองไปที่เกราะสีทองที่เขาใส่อยู่อย่างรวดเร็วและอดไม่ได้ที่จะกังวลภายในใจ เขาไม่รู้ว่าท่านประธานสนใจในเกราะนี้หรือไม่
“ช่างเป็นเกราะที่มหัศจรรย์อะไรเช่นนี้ มันสามารถป้องกันการโจมตีจากเซียนผู้คุมกฎได้และเจ้าของที่ใส่มันก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ดูเหมือนการป้องกันการโจมตีเมื่อครู่นี้จะยังไม่ถึงขีดจำกัดที่จะรับได้ของมัน ข้าสงสัยเหลือเกินว่ามันมีพลังป้องกั
