ละไม่ได้กล่าวถึงเรื่องการบาดเจ็บ เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย “ใครจะคิดล่ะว่าหัวหน้าตระกูลของตระกูลทั้งแปดจะมากัน”
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด เมืองแห่งเทพเจ้านั้นถูกบริหารโดยพวกเราตระกูลทั้งแปด ตอนนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น จะไม่ให้พวกเราออกมาได้อย่างไร ? ” ชายชราหัวเราะคิกคัก ก่อนที่จะมองไปที่เจี้ยนเฉิน เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่ามีอัจฉริยะปรากฏตัวขึ้นมาที่สมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงและอยู่ในระดับ 6 ด้วยอายุที่ยังน้อย ข้าเชื่อว่าเจ้าคือคนนั้นใช่หรือไม่ ? เจ้านี่ช่างสุดยอดจริง ๆ ที่รับการโจมตีและไม่มีรอยขีดข่วนใดใดเลยจากเซียนผู้คุมกฎทั้งที่เจ้าเป็นแค่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 6 เท่านั้น นับว่าข้าได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ” ในขณะที่เขาพูด ชายชราก็จ้องไปที่เกราะสีทองบนตัวเจี้ยนเฉินแทน สายตาแปลก ๆ ปรากฏขึ้นซึ่งไม่สามารถปกปิดความโลภที่อยู่ลึก ๆ ของเขาได้
ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะตอนกลับไป ผู้อาวุโสสูงสุดก็พูดขึ้นมา “ในเมื่อการรักษาความสงบสุขของเมืองแห่งเทพเจ้าเป็นของตระกูลทั้งแปดแล้ว ทำไมพวกเจ้าไม่ไปรับมือกับพวกนักฆ่าล่ะ ? “
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวถูกแล้ว มันควรจะเป็นคนของตระกูลทั้งแปดที่จะต้องจัดการกับมัน” คนพูดเป็นชายวัยกลางคน หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็บินออกไปไกล
หลังจากนั้นไม่นาน คนที่เหลือทั้งเจ็ดก็ตามออกไปด้วย พวกเขาแยกออกเป็นกลุ่มละ 2 คน 4 กลุ่ม และไล่ตามนักฆ่าที่เป็นเซียนผู้คุมกฎไปใน 4
