ยตาออกไปจากมันในไม่ช้า ก่อนที่จะมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างปกติ“หยางยู่เทียน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ? ” ท่านประธานถามอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย“ข้าขอบคุณท่านอาจารย์มากที่ห่วงใย ข้าสบายดี ! ” เจี้ยนเฉินตอบกลับ หลังจากนั้น เขาก็มองไปที่เกราะสีทองที่เขาใส่อยู่อย่างรวดเร็วและอดไม่ได้ที่จะกังวลภายในใจ เขาไม่รู้ว่าท่านประธานสนใจในเกราะนี้หรือไม่“ช่างเป็นเกราะที่มหัศจรรย์อะไรเช่นนี้ มันสามารถป้องกันการโจมตีจากเซียนผู้คุมกฎได้และเจ้าของที่ใส่มันก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ดูเหมือนการป้องกันการโจมตีเมื่อครู่นี้จะยังไม่ถึงขีดจำกัดที่จะรับได้ของมัน ข้าสงสัยเหลือเกินว่ามันมีพลังป้องกันแค่ไหน หยางยู่เทียน ด้วยเกราะตัวนี้ มันดูเหมือนคงจะเป็นไปได้ยากที่เซียนผู้คุมกฎจะทำอันตรายแก่เจ้าได้ และข้าก็สามารถโล่งใจในความปลอดภัยของเจ้าไปได้เล็กน้อย” ผู้อาวุโสสูงสุดพูดอย่างประหลาดใน ในไม่ช้า เขาก็เริ่มถลึงตาและพูดด้วยเสียงทุ้ม “แต่พวกนักฆ่าเหล่านั้นจะหนีไปจากที่นี่ไม่ได้”ในตอนนี้ การต่อสู้ในที่ห่างออกไปเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสี่ทิศทาง นักฆ่าที่เป็นเซียนผู้คุมกฎทั้งสี่คนได้เข้ามาขัดขวางการไล่ตามของชายชุดเทาที่ตามไปร่าง 2-3 ร่างปรากฏขึ้นมาและเข้ามาใกล้ที่ที่เจี้ยนเฉินอยู่ด้วยความเร็วสูง พวกเขามาถึงที่ถนนในไม่ช้า มีคนทั้งหมด 8 คนที่มา ทั้งหมดมีอายุต่างกัน บ้างหนุ่มบ้างแก่ทันทีที่คนทั้งแปดมาถึง พวกเขามองไปที
