อนักฆ่าทั้งห้าตายแล้ว หยางหลิงก็ได้กลับมาจากที่ไกล ๆ เขาหิ้วเด็กหญิงติดมือมาด้วย ใบหน้าของเด็กหญิงนั้นกลายเป็นสีดำ เห็นได้ชัดว่าติดพิษหนักแล้ว
หยางหลิงโยนเด็กหญิงลงบนพื้นแล้วพูด “อาจารย์หยางยู่เทียน จ้าจับคนที่ท่านสั่งมาแล้ว ท่านยังสบายดีอยู่หรือไม่ ? “
“ข้าไม่เป็นไร พวกมันไม่มีพลังพอที่จะทำร้ายข้าได้” เจี้ยนเฉินจัดเสื้อที่ยับยุ่งของเขา ก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีอย่างคาดไม่ถึงจากฝ่ามือของเด็กหญิงนั้น แต่การโจมตีก็ไม่ได้ทำอันตรายกับร่างบรรพกาลของเจี้ยนเฉิน อีกทั้งพลังปราณที่เยือกเย็นที่เข้าไปในร่างของเจี้ยนเฉินถูกทำให้หายไปจากพลังบรรพกาล
เจี้ยนเฉินมาถึงตรงหน้าเด็กหญิงและจ้องไปที่นางอย่างเย็นชาและถาม “เจ้าไปได้วัตถุดิบที่ใช้สำหรับทำดาบเล่มเล็ก ๆ นี้มาจากที่ไหน ? “
เด็กหญิงจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเยาะเย้ยและพูดด้วยน้ำเสียงแก่เฒ่า “ทำไมคนที่กำลังจะตายถึงถามคำถามมากมายเช่นนี้ ? ถึงเจ้าจะถามไปมันก็ไร้ค่า เพราะว่าเจ้าจะอยู่ได้ไม่นานนักหรอก ไม่มีใครรอดจากการไล่ตามของหอยามะได้ ไม่ได้แม้แต่เซียนผู้คุมกฎ” น้ำเสียงของเด็กหญิงนั้นแหบแห้งไม่เหมาะสมกับอายุของนางเลยแม้แต่น้อย จากน้ำเสียงของนางแล้ว มันง่ายที่จะเชื่อว่านางนั้นเป็นหญิงชราอายุประมาณ 70-80 ปี
ท่าทีของเจี้ยนเฉินนั้นเริ่มเคร่งครึม “ถ้าเจ้ารู้ว่าวัตถุที่ใช้ทำดาบเล็ก ๆ นี่หาได้จากที่ไหน ข้าอาจจะปล่อยให้เจ้ารอดไป” เจี้ยนเฉินสนใจในดาบเล
