มยังต้องเกรงกลัว” เจี้ยนเฉินคิดกับตนเอง
ในตอนนี้ มีบางคนกำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอก
เจี้ยนเฉินเพ่งไปที่ประตูและหยุดคิดทันที เขาพูด “เข้ามา ! “
เมื่อประตูเปิดออก ชายชราในชุดขาวได้เดินเข้ามาจากข้างยอก เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของสมาคมนั้นเอง
เจี้ยนเฉินลุกขึ้นยืนทันทีและคำนับอย่างเคารพ “หยางยู่เทียนขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด ! “
ผู้อาวุโสสูงสุดปิดประตูเบา ๆ และจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โบกมือเบา ๆ และเหรียญสีม่วงก็ลอยออกมาจากแหวนมิติของเจี้ยนเฉินและไปหยุดอยู่บนมือของเขาทันที
ภาพที่เห็นนี้ทำให้เจี้ยนเฉินประหลาดใจ ภาพที่เขาได้รับเหรียญในตอนแรกนั้นลอยเข้ามาในจิตใจของเขา ทำให้เขาเริ่มระมัดระวังตัว
ผู้อาวุโสสูงสุดถูเหรียญสีม่วงเบา ๆ ในขณะที่ความสงสัยในดวงตาของเขาเพิ่มมากขึ้น เขาถามอย่างไม่รีบร้อน “หยางยู่เทียน ข้าสงสัยว่าเจ้าได้เหรียญนี้มาจากที่ไหน”
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด นี่เป็นสิ่งที่ข้าได้รับจากศพที่เน่าเปื่อยในป่าสัตว์อสูร ท่านผู้อาวุโสสูงสุดคุ้นตากับเหรียญนี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามเขาจ้องเขม็งไปที่ท่าทีของท่านผู้อาวุโสอยู่และสังเกตการเปลี่ยนแปลง
ในใจของเจี้ยนเฉินนั้น เขาอดคิดไม่ได้ที่จะย้อนไปถึงตอนที่เขาได้รับเหรียญมาครั้งแรก เหรียญนี้เป็นของขวัญจากชายชราลึกลับที่อยู่ในรถม้า เจี้ยนเฉินไม่ได้เห็นชายชรานั้น แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างยากเกิ
