รงกลัว” เจี้ยนเฉินคิดกับตนเองในตอนนี้ มีบางคนกำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอกเจี้ยนเฉินเพ่งไปที่ประตูและหยุดคิดทันที เขาพูด “เข้ามา ! “เมื่อประตูเปิดออก ชายชราในชุดขาวได้เดินเข้ามาจากข้างยอก เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของสมาคมนั้นเองเจี้ยนเฉินลุกขึ้นยืนทันทีและคำนับอย่างเคารพ “หยางยู่เทียนขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด ! “ผู้อาวุโสสูงสุดปิดประตูเบา ๆ และจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โบกมือเบา ๆ และเหรียญสีม่วงก็ลอยออกมาจากแหวนมิติของเจี้ยนเฉินและไปหยุดอยู่บนมือของเขาทันทีภาพที่เห็นนี้ทำให้เจี้ยนเฉินประหลาดใจ ภาพที่เขาได้รับเหรียญในตอนแรกนั้นลอยเข้ามาในจิตใจของเขา ทำให้เขาเริ่มระมัดระวังตัวผู้อาวุโสสูงสุดถูเหรียญสีม่วงเบา ๆ ในขณะที่ความสงสัยในดวงตาของเขาเพิ่มมากขึ้น เขาถามอย่างไม่รีบร้อน “หยางยู่เทียน ข้าสงสัยว่าเจ้าได้เหรียญนี้มาจากที่ไหน”“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด นี่เป็นสิ่งที่ข้าได้รับจากศพที่เน่าเปื่อยในป่าสัตว์อสูร ท่านผู้อาวุโสสูงสุดคุ้นตากับเหรียญนี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามเขาจ้องเขม็งไปที่ท่าทีของท่านผู้อาวุโสอยู่และสังเกตการเปลี่ยนแปลงในใจของเจี้ยนเฉินนั้น เขาอดคิดไม่ได้ที่จะย้อนไปถึงตอนที่เขาได้รับเหรียญมาครั้งแรก เหรียญนี้เป็นของขวัญจากชายชราลึกลับที่อยู่ในรถม้า เจี้ยนเฉินไม่ได้เห็นชายชรานั้น แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างยากเกินหยั่งถึงจากชายชราผ
