มือนมีโลกทั้งใบอยู่ในนั้นการมาของเขานั้นไม่มีใครรู้สึกได้ แม้แต่ผู้คนด้านล่างเขาก็ยังเดินเข้าออกอาคารโดยไม่มีใครตระหนักเลยว่าเขาอยู่ตรงนี้ เขาเหมือนล่องหนชายวัยกลางคนลอยตัวมาที่ข้างหน้าปราสาทใหญ่ของสมาคม และมองขึ้นไปที่หอคอยที่สูงที่สุด เขาพูด “อดามิ ข้าจัดการเรื่องที่เจ้าขอมาเรียบร้อยแล้ว”บนหอคอยที่สูงที่สุดที่ชายคนนั้นมองขึ้นไป มีชายชราบนออกมาด้วยบางอย่างที่เหมือนเมฆใต้เท้าของเขาและมาถึงที่ตรงหน้าของชายคนนั้น ชายชราคนนั้นคือท่านประธานของสมาคมท่านประธานมองไปที่ชายนั้นด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่แววแห่งความตื่นเต้นปรากฏขึ้นที่ส่วนลึกในตาของเขา เขาพูด “เจ้าได้นำเลือดบริสุทธิ์ของตะขาบทะยานมาหรือเปล่า ? คุณภาพของมันเป็นอย่างไรบ้าง ? “ขวดหยกขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นที่มือของชายคนนั้น เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ตะขาบทะยานนั้นหายากมาก โดยเฉพาะตะขาบทะยานชั้นสูง พวกมันยิ่งหายากเข้าไปใหญ่ ในการที่จะหาตะขาบทะยานที่เจ้าขอมานั้น ข้าต้องเดินทางไปทั่วทั้งทวีปก่อนที่จะเจอกับตะขาบทะยานที่ตรงตามกับที่เจ้าต้องการที่ทวีปอาร์คติกซึ่งเป็นเมืองขึ้นของร้อยเผ่าพันธุ์ ข้าได้ใช้ความพยายามอย่างมากก่อนที่จะได้เลือดบริสุทธิ์ของมันมา”สายตาของท่านประธานฉายแววตกตะลึง “เฮาหวู่ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าที่มีขนาดนี้ มันยังต้องพยายามอย่างมากเลยหรือที่จะได้เลือดบริสุทธิ์นี้มา ? บางทีอาจจะมีผู้คนที่ทรงพลังขัดขวางเจ้าอยู่ที่ทวีปอาร์คติกหร
