ละแม้แต่เสียงเข็มตกลงพื้นก็ยังสามารถได้ยินได้
สักพักถัดมา บรรยากาศที่หนักอึ้งก็ได้ถูกทำลายลง “น้องหยางยู่เทียน เจ้าต้องคิดให้ดีนะ การที่เจ้าตัวคนเดียวนั้นมันอันตรายมาก ทำให้มันยากมากที่จะติดหนึ่งในสิบในตอนท้าย” มันเป็นชายชราที่พูดขึ้นมา เขามาจากตระกูลเทพเจ้าแห่งไฟ
เจี้ยนเฉินปฏิเสธเขาไปโดยไม่ลังเล “ข้าขอบคุณในความหวังดีของทุก ๆ คนมาก แต่ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ดังนั้น ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีกแล้ว”
ที่โต๊ะทานอาหารนั้น ท่าทีของคนสองสามคนเกรงขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสายตาที่เย็นชาของคนอื่น ๆ
ในตอนนี้ เสือขาวที่กำลังนั่งหลับอยู่ที่ไหล่ของเจี้ยนเฉินอยู่ดี ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา และจ้องเขม็งไปที่ผิวของแม่น้ำ
ทันใดนั้นเอง ผิวน้ำที่สงบนิ่งก็กระจายออก คน 30 คนในชุดดำพุ่งออกมา และพุ่งมาที่โต๊ะด้วยความเร็วดุจสายฟ้าในขณะที่แสงที่เปล่งออกมาของพวกเขาแต่ละสีมาจากพลังเซียนแต่ละธาตุ ไม่มีใครไม่เป็นเป้าหมาย แม้แต่เจี้ยนเฉิน กวานหยูไค่ และคนของตระกูลใหญ่ทั้งแปดล้วนเป็นเป้าหมายทั้งนั้น
“ปกป้องหัวหน้าฮัว ! “
“ปกป้องนายน้อย ! “
..
บนเรือนั้น ผู้คุ้มกันของตระกูลใหญ่ทั้งแปดได้พุ่งขึ้นไปที่ดาดฟ้าแล้วถอยไปรวมตัวอย่างรวดเร็วที่นายของพวกเขา ในขณะที่บางคนพุ่งขึ้นไปปะทะกับชายในชุดดำในการต่อสู้ที่ดุเดือด
“บ้าเอ้ย เซียนสวรรค์ตั้ง 30 คน ! ช่างมายมายอะไรแบบนี้ ! ” กวานหยูไค่ร้องเตือนออกมา บอลเมฆสีขาวถูกสร้างขึ้นมาใต้ขาของเขา และเขาก็ได้
