“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าอาจารย์กวานหยูไค่นั้นได้เพิ่มความสามารถในทักษะธาตุแสงไปในระดับที่สูงมากและได้ท้าทายกับเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่ยอดเยี่ยมอันดับ 7 ในสิบอันดับแรกและจบด้วยการเสมอกัน หลังจากการฝึกอย่างหนักมาหลายร้อยปี ความแข็งแกร่งของอาจารย์กวานหยูไค่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน” คนพูดเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดา น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเย็นชาเทียบกับคนอื่น เขาอยู่ในชุดยาวสีขาวพร้อมกับตราสัญลักษณ์สีน้ำเงินบนหน้าอกของเขา เขาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 6กวานหยูไค่หัวเราะคิกคัก “แน่นอน ร้อยปีมาแล้ว ความแข็งแกร่งของข้าเท่ากับหลี่ม่อซิน แต่หลังจากร้อยปีผ่านไป หลี่ม่อซินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอีกต่อไปแล้ว” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ กวานหยูไค่ก็จ้องไปที่ชายวัยกลางคนด้วยความตั้งใจที่ไม่เป็นมิตรและหัวเราะคิกคักออกมา “เสวี่ยหลางเค่อ เจ้าอยู่ในตำแหน่งหนึ่งในสิบของคนที่เยี่ยมยอดของเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 6 ทั้งหมด และเจ้าอยู่ในอันดับที่ 6 ถ้าเรามีเวลาละก็ ทำไมเราไม่ลองมาวัดระดับกันดูล่ะ ? “ชายชราเก็บสายตาเย็นชาซ่อนไว้ และท่าทีของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป เขาพูดอย่างเฉยเฉย “เยี่ยมเลย ถ้าข้ามีเวลาเรามาลองมาวัดระดับกันดู”
พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ยามสนธยาได้ผ่านไป มันเป็นช่วงหัวค่ำแล้วตอนนี้
นอกเมืองแห่งเทพเจ้า หนึ่งในเจ็ดเมืองหลวงของทวีป มันเป็นค่ำคืนที่มีชีวิตชีวาบนแม่น้ำน้ำหอม ที่สองฝั่งของแม่น
