ะผู้อาวุโสห้า ! ” กวานหยูไค่ที่ตามเจี้ยนเฉินมาจากหอคอยก็ป้องมือทำความเคารพไปที่ผู้อาวุโสห้า หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ส่งสายตาไปที่เจี้ยนเฉินแล้วหัวเราะ “อ้อ เจ้ามีนามว่าหยางยู่เทียนน่ะเอง แม้ว่าเจ้าไม่ได้บอกข้า ข้าก็รู้นามของเจ้า”
ผู้อาวุโสห้าเดินมาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินและมองไปที่เขาด้วยรอยยิ้มที่ใจดี “หยางยู่เทียน สมาชิกหลักทุกคนของสมาคมสามารถร้องขอให้นักสู้มาปกป้องพวกเขาได้ ท่านประธานสนใจในตัวเจ้าเป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงเรียนหยางหลิงให้มาคุ้มครองเจ้า เขาทรงพลังมากในการต่อสู้ ถ้าเขาได้มาปกป้องเจ้า จะไม่มีใครในเมืองแห่งเทพเจ้านี้ที่ทำร้ายเจ้าได้”
ชายตัวโตที่อยู่ข้างผู้อาวุโสห้าป้องมือทำความเคารพเจี้ยนเฉินและพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ ว่า “หยางหลิงขอคารวะท่านหยางยู่เทียน”
“ข้าขอขอบคุณผู้อาวุโสห้าและท่านประธานมากที่ห่วงใย” เจี้ยนเฉินกล่าว
ผู้อาวุโสห้าหัวเราะคิกแล้วพูด “หยางยู่เทียน ทำไมเจ้าเรียกเขาว่าท่านประธานล่ะ ? เจ้าควรจะเรียกเขาว่าท่านอาจารย์มากกว่า”
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ผู้อาวุโสห้ากล่าวถูกต้องแล้ว”
“เอาล่ะ หยางยู่เทียน ข้าจะไม่รบกวนเวลาของเจ้าแล้ว ข้ามีเรื่องที่จะต้องไปจัดการ ดังนั้นข้าขอตัวก่อน ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าที่จะถึงการแข่งขันเพื่อหาเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่แข็งแกร่ง เมื่อเวลานั้นมาถึง เจ้าต้องเข้าร่วมและชนะติดสิบอันดับแรกให้ได้ ถ้าเจ้าทำเช่นนั้นได้ เจ้าจะได้รับโอกาส
