้าออกมาจากแหวนมิติของเขา
ยามมองไปที่จี้หยกที่ได้รับจากเจี้ยนเฉินแล้วตรวจสอบมัน เขาคืนมันให้กับเจี้ยนเฉินหลังจากยืนยันมันแล้วก่อนที่จะผายมือไปยังที่ประตู “ท่านเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่เคารพ เชิญ ! ” หลังจากพูดจบประตูหอคอยก็เริ่มเปิดออก
เจี้ยนเฉินผ่านเข้าไปที่ประตูและเดินตามบันใดที่เป็นขดและแคบเพื่อขึ้นไปที่หอคอย ตอนนี้เขาอยู่ที่ยอดสุดของปราสาท
หลังจากขึ้นมาสูง 20 เมตร เจี้ยนเฉินก็มาถึงที่ประตูเล็ก ๆ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พุ่งความสนใจและไปเจอชายชราที่อยู่ในชุดสีเขียวเก่าเก่าที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น เขากำลังเฝ้าประตูนั้นอยู่
“เซียนผู้คุมกฎ ! ” เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะมีเซียนผู้คุมกฎคุ้มกันที่นี่อยู่
“เจ้ามีวัตถุยืนยันตัวตนหรือไม่ ? ” ชายชรายังคงปิดตาอยู่และถามอย่างสงบ
เจี้ยนเฉินดึงจี้สื่อสารออกมาทันที
“เจ้าเข้าไปได้ อย่าลืมว่าห้ามนำอะไรจากข้างในออกมา อย่าตุกติก ม่านพลังนี้ถูกร่ายโดยเซียนราชาและสิ่งของในนั้นจะมีสัญลักษณ์พิเศษอยู่ ถ้ามันถูกนำออกมา เจ้าจะถูกสังหารอย่างไม่ปราณีโดยม่านพลังนั้น” ชายชรายังคงปิดตา แต่น้ำเสียงของเขานั้นเย็นชาและเข้มงวด
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ตักเตือน ! ” เจี้ยนเฉินป้องมือให้กับชายชราก่อนที่จะก้าวเข้าไป เขาเปิดประตูบานเล็กนั้นแล้วเข้าไป
สิ่งที่เขาเห็นด้านในคือห้องโถงกว้าง การตกแต่งของห้องโถงนี้ดูธรรมดามาก นอกจากชั้นหนังสือเพียงหนึ่งเดียวที่อย
