าตุแสงซะตอนนี้ เพื่อจะไปดูสิ่งเดียวที่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงสามารถใช้โจมตี ทักษะธาตุแสง !
ทันใดนั้นเอง แสงก็ส่องเป็นประกายที่ตาของเจี้ยนเฉิน เขานั่งขึ้นที่เตียงทันทีและจ้องไปที่ทิศทางที่ประตูอยู่
ประตูที่ถูกปิดสนิทอยู่ก็เปิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ คนที่ปกคลุมอยู่ในหมอกมืดเดินเข้ามาจากข้างนอก ตัวตนของเขานั้นไม่สามารถเห็นได้ เห็นเป็นแค่รูปทรงเท่านั้น เขาดูเหมือนภูตผี
เจี้ยนเฉินจ้องอย่างใจเย็นไปที่หมอกดำนั้นและถามด้วยเสียงทุ้ม “เจ้าเป็นใครกัน ? “
“เจ้าคือหยางยู่เทียนใช่หรือไม่ ? ” คนผู้นั้นตอบกลับมาด้วยคำถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง
“ใช่ นั่นคือข้าเอง ! ” เจี้ยนเฉินไม่ได้เกรงกลัวใด ๆ แม้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขาจะดูแปลก ๆ แต่เขาก็เป็นแค่นักสู้ที่ใช้พลังเซียนธาตุความมืด และเขายังเป็นเพียงแค่เซียนสวรรค์
“หยางยู่เทียน นายน้อยที่หนึ่งต้องการที่จะเชิญเจ้าเพื่อไปพูดคุยกับเขา มากับข้า” เสียงแหบแห้งของร่างเงานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา
“ใครคือนายน้อยที่หนึ่งกัน ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างใจเย็น
“เจ้าจะรู้เองเมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น” เงานั้นพูด
รอยยิ้มเยาะเกิดขึ้นที่ริมฝีปากของเจี้ยนเฉิน เขาเอนไปที่หมอนของเขาและไม่ได้สนใจในเงาดำนั้น “ข้าต้องขอโทษด้วย ข้ากำลังพักผ่อนอยู่ ข้าไม่มีเวลาที่จะไปพบนายน้อยของเจ้า ออกไปจากห้องของข้าซะ”
“หยางยู่เทียน เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย!” เสียงของคนผู้นั้นค่อย ๆ เย็นชาขึ้นและเต็มไปด
