กษณ์สีน้ำเงินที่อยู่บนอกของเจี้ยนเฉินโดยไม่ละสายตา พวกเขารู้สึกชื่นชม“น้องหยางยู่เทียน เจ้าเก็บงำความสามารถมาตลอดเลยนะตอนที่อยู่กับพวกเรา ใครจะคิดล่ะว่าเจ้าจะเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 6 จริง ๆ” หลินไป่พูดอย่างเจ็บปวด ในขณะที่สายตาของเขายังคงติดอยู่ที่ตราสัญลักษณ์สีน้ำเงินนั้นเจี้ยนเฉินเป็นคนง่าย ๆ และพูดกับพวกเขาอย่างเป็นมิตร โดยปราศจากความเย่อหยิ่งใดใด หลังจากพูดกับพวกเขาทั้งสามเล็กน้อย เขาก็บอกลา เขาวางแผนที่จะเดินเล่นที่ถนนเพื่อดูว่าเขาจะสามารถหาวัตถุดิบสำหรับกระบี่ม่วงฟ้าได้หรือไม่“น้องหยางยู่เทียน ข้า หลินไป่ กำลังว่างและไม่มีอะไรทำ ทำไมเจ้าไม่ให้ข้าพาเจ้าไปรอบ ๆ เมืองล่ะ? ข้าอยู่ที่เมืองแห่งเทพเจ้ามาหลายทศวรรษแล้ว ข้าอาจจะไม่รู้จักเมืองนี้ดีเหมือนกับมันอยู่บนฝ่ามือของข้า แต่ข้าก็พอรู้จักที่โด่งดังบ้าง 2-3 ที่”“ถ้างั้นข้าคงต้องรบกวนพี่หลินไป่แล้ว” เจี้ยนเฉินป้องมือให้หลินไป่ด้วยรอยยิ้ม“น้องหยางยู่เทียน ในฐานะที่ข้าเป็นรองผู้จัดการ ข้าไม่สามารถออกไปจากสาขานาน ๆ ได้ ดังนั้นข้าต้องรีบกลับไปแล้ว ข้าคงไปกับเจ้าไม่ได้ ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย” เจมมี่อำลาเจี้ยนเฉินก่อนที่จะจากไปด้วยจิตใจที่ชื่นบาน นี่เป็นเพราะว่าเขาเพิ่งได้รับข่าวว่าสำนักงานใหญ่นั้นดีใจมากมากกับสิ่งที่เขาทำ และได้เลื่อนขั้นเขาให้เป็นผู้จัดการของสาขาชั้น 2 ซึ่งมีอำนาจมากกว่ารองผู้จัดการของสาขาชั้น 3เจี้ยนเฉินและห
