ะมองไปที่เจี้ยนเฉินและพูดด้วยเสียงทุ้ม ” ลูกเสือของเจ้าทำนิ้วของข้าหัก เจ้าต้องชดใช้ให้ข้า เล่ยหมินเกา ทิ้งลูกเสือของเจ้าไว้ที่นี่ซะ ข้าจะนำมันไปที่ตระกูลเล่ย ถ้าเจ้าทำอย่างนั้น ข้าจะยกโทษให้เจ้าที่เจ้าไม่เคารพตระกูลเล่ยของข้า”
เจี้ยนเฉินอุ้มเสือตัวน้อยขึ้นมาอย่างอ่อนโยนและลูบไปที่หัวของมันเบา ๆ ในขณะที่เขาถือมันอยู่ เขาจ้องมองอย่างเกรี้ยวกราดไปที่ชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะหันหนีและเดินจากไปโดยมพูดอะไร ด้วยตัวตนของเจี้ยนเฉินในตอนนี้ เขาไม่สามารถที่จะเสียมันไปในการโต้แย้งกับชายหนุ่มผู้นี้ ถ้าไม่ต้องทำแบบนี้ล่ะก็ เขาก็คงสามารถใช้ความแข็งแกร่งของเขาในฐานะนักสู้ในการสอนบนเรียนให้กับชายที่เย่อหยิ่งผู้นี้ไปนานแล้ว
การที่ได้เห็นว่าเขาถูกเมินโดยเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับต่ำ ทำให้เล่ยหมินเกาโกรธจัด เขาชี้นิ้วไปที่เจี้ยนเฉิน “หยุดมันไว้ ! ถ้าข้า เล่ยหมินเกา ไม่ได้รับความยุติธรรมในวันนี้ พวกเจ้าจะไปไหนไม่ได้ นิ้วของข้าจะหักฟรี ๆ ไม่ได้ ! “
ชายตัวใหญ่มากกว่าโหล่ที่ขี่สัตว์อสูรอยู่ข้างหลังเล่ยหมินเกาและหญิงสาวนั้นควบสัตว์อสูรมาและล้อมเจี้ยนเฉินเอาไว้ แม้ว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะมีสถานะที่น่าความเคารพในจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ แต่ตระกูลเล่ยก็มีความแข็งแกร่งเช่นกันในเมืองแห่งเทพเจ้า เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับต่ำที่ยังไม่ถูกทดสอบก็ดูไม่มีค่าอะไรต่อตระกูลเล่ย
“จัดการมัน เราจะตัดสินมันที่ตระกูลเล่
