เจี้ยนเฉินจ้องมองชายชราอย่างประหลาดใจ ในตอนนั้นเอง เขาสงสัยว่าเขาตาฝาดไปหรือ เขาจึงเอามือขยี้ที่ตาก่อนจะมองดูอีกครั้ง ความประหลาดใจก็ได้ถาโถมสู่จิตใจของเขา
ในตอนนั้นเอง ชายชราก็หัวหน้ามาพอดีและมองมาที่เจี้ยนเฉิน ด้วยท่าทางที่สงบนิ่งและยากจะหยั่งถึง เขาพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “เจี้ยนเฉิน มา มานั่ง ! “
เสียงเรียกที่สุภาพว่า “เจี้ยนเฉิน” นั้นทำให้เขาถึงกับตัวแข็งไปตอนที่เขาได้ยิน เขาร้องออกมาเบาเบา “ท่านลุงเซี่ย ท่านจริง ๆ ด้วย ! ” สมองของเจี้ยนเฉินสับสนไปหมด ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร เขาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะได้พบกับท่านลุงเซี่ยจากหุบเขายั่งยืนในจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์นี้
ท่านลุงเซี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ เขานั่งอยู่และเริ่มกินและดื่มต่อโคยไม่ได้สนใจเจี้ยนเฉินที่นั่งอยู่ตรงนั้น
เจี้ยนเฉินหยุดหายใจ เขายังตกอยู่ในความตกใจและไม่สงบใจขณะที่นั่งอยู่ตรงกน้าของท่านลุงเซี่ย หลังจากนั้น เขาก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยทันที “ท่านลุงเซี่ย ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ ? “
ลุงเซี่ยมองไปที่เจี้ยนเฉิน “ครั้งนี้ ข้าตั้งใจเพื่อมาพบเจ้าเป็นพิเศษ ! “
“เพื่อพบข้า ! ” แววตาของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความตาสงสัย
“เจี้ยนเฉิน ข้ารู้ว่าที่เจ้ามาที่จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ก็เพื่อที่จะบรรลุเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 7” ท่านลุงเซี่ยพูดอย่างสงบ
อย่างไรก็ตามในน้ำเสียงที่สงบนั้นทำให้เจี้ยนเฉินมีปฏิกิริยาอย่างมาก เขาจ้องไปที่ลุงเซี่ยด้วย
