นเฉิน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ เขาก็ถูกขัดด้วยมือของเจี้ยนเฉินที่ยกขึ้นห้าม
“ข้าต้องไปที่จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นความหวังเดียวที่จะฟื้นคืนชีพพ่อแม่ของข้าได้ ดังนั้นไม่ว่ามันจะอันตรายสักแค่ไหน ข้าก็ต้องไป” น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินมีความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
..
ในเช้าของวันถัดมา เจี้ยนเฉินลำลาทุกคนก่อนที่จะออกจากคฤหาสน์เจียงหยางไป
เจี้ยนเฉินกลายร่างเป็นสายฟ้าในอากาศและไปถึงที่พรมแดนของอาณาจักรเกอซุนในไม่ช้า หลังจากนั้น เขาเดินทางต่ออีกสองสามพันกิโลเมตรและเข้ามายังอาณาจักรวายุคราม
ภายในอาณาจักรวายุครามนั้น มีพ่อค้าและทหารรับจ้างจำนวนมากในเครื่องแต่งกายที่แตกต่างกันกำลังเดินเข้าออกจากเมืองชั้นสาม เมืองเวค 20 กิโลเมตรรอบ ๆ เมืองเวคนั้น มีเขตแนวภูเขาจำนวนมาก มันคือเขตแนวภูเขาของสัตว์อสูร
ในช่วงเวลานั้น มีข่าวลือที่เกี่ยวกับเมืองเวค ในแนวเขาลึกของพวกสัตว์อสูร มีกลุ่มลึกลับกลุ่มหนึ่งอยู่ ไม่มีใครรู้ว่ากลุ่มนั้นมาจากไหนและไม่มีใครรู้ถึงตัวตนของกลุ่มนี้ พวกเขารู้แค่ว่าสมาชิกแต่ละคนนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก และพวกเขาเคลื่อนไหวอยู่ในเขตแนวภูเขาเพื่อล่าสัตว์อสูรขั้นสูงโดยเฉพาะ พวกเขาไม่เคยออกมาจากแนวภูเขานั้นและเห็นได้ยากมากที่จะอยู่ตามรอบนอกของเมือง
อีกทั้งเมื่อเร็ว ๆ มานี้ ได้มีเสียงคำรามราวกับแผ่นดินไหวของสัตว์อสูรดังมาจากแนวภูเขานั้นตอนกลางดึก มันดังก้องไปทั่วทั้งเมือง และมันยัง
