พียงใด ดังนั้นแม้แต่คฤหาสน์เจียงหยางจะถูกปิด แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะไล่ชายเหล่านี้ออกไป ในตอนนั้น ผู้อาวุโสของบางตระกูลได้เข้าไปขอบคุณพวกเขาอย่างสุภาพ แต่ชายพวกนี้นิ่งเฉยมาก พวกเขาไม่ได้สนใจผู้อาวุโสที่มาแสดงความรู้สึกขอบคุณเลยและยังคงหลับตาอยู่
เจี้ยนเฉินจ้องมองและสำรวจไปที่ชายชุดแดงทั้งสี่ จากลักษณะภายนอกของคนทั้งสี่คนนี้แล้ว เขาก็พอเดาได้คร่าวคร่าวถ้าพวกนี้ไม่ได้ปรับตัวให้เหมือนกันเป๊ะ ก็คงเป็นแฝดสี่ที่หาพบได้ยากแน่
เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ได้ช่วยตระกูลเจียงหยางเอาไว้ตอนที่มีปัญหา ทำให้ตระกูลผ่านเรื่องเลวร้ายมาได้ซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก
ตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะเข้าไปเพื่อที่จะขอบคุณคนทั้งสี่นั้น จู่ ๆ ตาของพวกเขาก็ลืมขึ้นมาและมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อม ๆ กัน พวกเขาไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เลย
“เจี้ยนเฉิน พวกเรา 4 คนรอเจ้าจนถึงตอนนี้เพราะท่านหัวหน้านิกายมีข้อความฝากถึงเจ้า ราชาของตระกูลกิลลิกันได้ส่งมนุษย์ที่แข็งแกร่งหลายคนมาเพื่อต่อสู้กับเจ้า และท่านต้องการให้เจ้าระวังตัวมากขึ้น”
เจี้ยนเฉินได้ยินเสียงที่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึก นี่เป็นการส่งเสียงที่มีแต่เซียนผู้คุมกฎเท่านั้นที่จะใช้ได้ หลังจากที่พูดข้อความเหล่านั้นจบ ชายทั้งสี่ที่ดูเหมือนเชื่อมโยงกันด้วยวิญญาณก็ได้กลายเป็นลำแสงสีแดงและพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า พวกเขาหายลับขอบฟ้าไปใน
