ฟ้า
ความเย็นชาในสายตาของเจี้ยนเฉินก็ลดลงเล็กน้อย หลังจากที่ได้เห็นลุงเจียงกำลังร่วงลงมาจากท้องฟ้า ท่าทีของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปและภาพในวัยเด็กของเขาก็โผล่ขึ้นมาในหัว หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เลิกสนใจชายชุดแดงสี่คนนั้นและหลอมรวมกับมิติเพื่อเข้าไปคว้าลุงเจียงเอาไว้
เลือดพ่นออกมาจากปากของลุงเจียงซึ่งย้อมหน้าของเขาให้เป็นสีเลือด หลังจากหยุดคิดครู่เดียว ยาจิตวิญญาณธาตุแสง 2-3 เม็ดก็ลอยออกมาจากแหวนมิติของเจี้ยนเฉินและลอยเข้าปากของลุงเจียง
ด้วยยาจิตวิญญาณธาตุแสง ทำให้อาการของลุงเจียงไม่แย่ลงและเริ่มทรงตัว เขามองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่อ่อนแรงและพูดอย่างไร้พลัง “นายน้อยสี่ มันไม่ใช่พวกนี้ที่ฆ่าหัวหน้าตระกูลและฮูหยินสี่ ถ้าพวกคนเหล่านี้ไม่ปรากฏตัวมาเพื่อช่วยไล่พวกฆาตกรไปล่ะก็ บางทีตระกูลเจียงหยางของเราอาจจะไม่มีใครรอดชีวิตเลยก็ได้”
เมื่อเจี้ยนเฉินได้ยินอย่างนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปยังชายชุดแดงทั้งสี่นั้น จิตสังหารที่เยือกเย็นที่ดวงตาของเขาก็หายไปและพลังที่เขาเปล่งออกมาก็อ่อนลงอย่างช้า ๆ เขาแบกร่างลุงเจียงบินกลับไปที่คฤหาสน์โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
ในเวลาพลบค่ำ ผู้คนจำนวนมากรวมกันอยู่ที่นอกเขต หัวหน้าตระกูลที่เป็นที่เคารพทั้งหลายที่เมืองลอร์ออกมาจากเขตเพื่อมาร่วมแสดงความเสียใจและแม้แต่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่จากเมืองใกล้เคียงก็ยังมา อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นอกเขต ภายใต้คำสั่งของนายน้อยสี่ ในค
