ต้องไปล้างแค้นแน่ซักวัน” หัวหน้ายามผู้ซื่อสัตว์ร้องออกไปด้วยความโกรธเหมือนกับว่าเขาไม่ได้กลัวความตายเลย
“รนหาที่ตายนัก ! ” สายตาชายชราซิตูเย็นเฉียบ คลื่นพลังออกจากปลายนิ้วที่เขาชี้เหมือนสายฟ้า มันไปโดนที่ระหว่างคิ้วของหัวหน้ายามและทะลุหัวของเขาไป หัวหน้ายามทรุดลงกับพื้นทันที และของเหลวสีแดงก็ไหลออกมาจากรูนั้น
ภาพที่เห็นทำให้ยามของตระกูลเจียงหยางตกใจอย่างมาก พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ชายชราทั้งห้าด้วยความกลัว พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไป 2-3 ก้าว
ในหมู่ของพวกเขา ไม่ใช่ทุกคนที่จะจงรักภักดีกับตระกูลเจียงหยางถึงขนาดที่จะมอบชีวิตให้และตายอย่างวีรบุรุษ ในทันใดนั้นเอง คนที่กลัวตาย 2-3 คนบินออกไปข้างนอกด้วยความเร็วสูง พยายามที่จะหนีจากหายนะนี้
“อย่าคิดว่าพวกเจ้าจะหนีไปได้โดยยังไม่ได้บอกพวกเราว่าเจี้ยนเฉินอยู่ที่ไหน” เซียนผู้คุมกฎชั้นสวรรค์ที่ 5 เย้ยหยัน หลังจากนั้นไม่นาน ม่านพลังที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ เพียงแค่เขานึกขึ้นมา มันคลุมทั้งเขตเจียงหยางไว้เพื่อขังทุกคนไว้ด้านใน
เจียงหยางป้านอนอยู่ที่พื้นด้วยตาที่ปิดสนิทไม่เคลื่อนไหวใดใด ไป๋หยุนเทียน หยูเฟิงหยาน หลิงหลงและไป๋ยู่ซวงมายืนล้อมเขาอยู่ พวกนางทั้งหมดโศกเศร้าและเจ็บปวดถึงที่สุด
สายตาของชายชราซิตูได้มาหยุดอยู่ที่หญิงทั้งสี่ มุมปากของเขาหยักขึ้นอย่างเย้ยหยันและหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เหวี่ยงแขนอย่างเบา ๆ หลังที่มองไม่เห็นก็ได้ผูกหญิ
