ึกถึงความเห็นใจใด ๆ ต่อหญิงเบื้องหน้า ในขณะที่เขาบีบคอ มือที่เหี่ยวย่นของเขาก็ได้หักคอของไป๋หยุนเทียน
“ฮูหยินสี่!”
“น้องสี่ ! “
เสียงร้องดังก้องกังวานขึ้นมาอีกครั้ง ผู้อาวุโสหลายคนและยามผู้ซื่อสัตว์ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ขณะที่หญิงทั้งสามนางรู้สึกโศกเศร้ายิ่ง
“เจ้าคือคนต่อไป” ชายชราซิตูไม่ได้ให้เวลาใครในการตั้งตัว เขาจ้องอย่างเย็นชาไปที่หญิงทั้งสามที่เหลือ “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าครั้งสุดท้าย บอกมาว่าเจี้ยนเฉินอยู่ที่ไหน ไม่อย่างงั้นเจ้าจะพบจุดจบเฉกเช่นพ่อและแม่ของเจ้าเจี้ยนเฉิน”
“ถ้าเจ้าต้องการที่จะฆ่าละก็ เอาเลย และก็ฝันไปเถอะว่าจะได้รู้ที่อยู่ของเซียงเทียนจากข้า แม้ว่าข้า หยูเฟิงหยาน จะต้องตาย ข้าก็จะไม่บอกเจ้า” ป้ารองของเจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างเกลียดชังไปที่ชายชราซิตู ขณะที่นางกัดฟันแน่น หล่อนเกลียดชายชราซิตูอย่างสุดหัวใจ
“ดี ถ้างั้นเจ้าจะเป็นคนที่ 3 ที่ต้องตาย” ท่าทีของชายชราซิตูมืดมนในขณะที่เขาคว้าคอของหยูเฟิงหยานไว้ด้วยมือที่เหี่ยวย่นของเขา
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจะหักคอของหยูฟางหยันนั้น สถานการณ์บางอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มิติข้างหน้าของเขาอยู่ดี ๆ ก็เปิดออกและก็มีแสงสีแดงถูกยิงออกมาจากที่นั้น มันพุ่งตรงไปที่ระหว่างคิ้วของชายชราซิตู
