ว่าท่านพี่จะกลับมาเมื่อไร” ไป๋เหลียนกล่าวขอโทษ
ท่าทีผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเทียนมู่หลิง นางถอนหายใจเบา ๆ “ดูเหมือนว่าข้าจะมาผิดเวลาจริง ๆ “
“คุณหนูเทียนมู่หลิง ทำไมท่านและท่านผู้อาวุโสไม่อยู่ที่นี่ซัก 2-3 วันล่ะ? เจี้ยนเฉินน่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละ”
เทียนมู่หลิงเหยียดตัวก่อนที่จะมองไปที่หญิงชราที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ นาง นางพูด “ท่านย่าหวัง ทำไมเราไม่อยู่ที่นี่ซัก 2-3 วันแล้วรอเจี้ยนเฉินกลับมาล่ะ ? “
หญิงชราจ้องมองไปที่เทียนมู่หลิงด้วยความรักใคร่และพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อหลิงเอ๋อต้องการแบบนั้น ย่าก็ไม่ขัดหรอก” ทันทีที่นางพูดจบ สายตานางก็เปล่งประกาย นางค่อย ๆ ยกหัวขึ้นและมองออกไปในที่ไกล ๆ ในตอนนี้ มันมีแสงประหลาดประหลาดในตาของนาง เหมือนกับว่านางสามารถมองทะลุกำแพงและดูได้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก
หลังจากนั้นไม่นาน ความกดดันก็ปะทุขึ้น มันเกิดขึ้นทั่วทั้งพระราชวัง ซึ่งทำให้ผู้คนอ่อนแอเหมือนกำลังโดนกดทับด้วยหินก้อนโต ไม่แม้แต่พวกเขาจะรู้สึกตึงเครียดเท่านั้น พวกเขายังรู้สึกหายใจลำบากอีกด้วย
ไป๋เหลียนและโหยวเยว่ก็ได้รับผลกระทบนี้ด้วยในห้องโถงประชุม ใบหน้าของพวกนางซีดลงและขาก็อ่อนแรง พวกนางพยายามที่จะลุกขึ้นและเกือบที่จะล้มลง
หญิงชราบนที่นั่งยิ้มเยาะ นางแตะไม้เท้าหัวมังกรไปที่พื้น และทันใดนั้นเองความกดดันก็หายไปทันที
“หัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เจี้ยนเฉินอยู่ที่นี่ไหม? รีบ ๆ ออกมาซะ”
