ข้ามีความสุข มีความสุขมาก ท่านผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวถูกแล้ว เกราะทองอ่อนนี้คือสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง ข้ารู้สึกประหลาดใจจริง ๆ ที่ได้ครอบครองอะไรเช่นนี้ในวันนี้”
“ฮ่าฮ่าฮ่า สหายข้า ตอนนี้หัวหน้าของกลุ่มโจรมังกรวารีและบรรดาเซียนสวรรค์ของพวกมันจำนวนมากก็ได้ตายไปแล้ว ข้าสงสัยว่าท่านจะเอายังไงกับพวกที่เหลือนี้ ? ” ผู้อาวุโสสองของตระกูลเทียนฉินถามถึงคำสั่งต่อไป เขาช่างสุภาพยิ่งนัก
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เจี้ยนเฉินก็มองไปรอบ ๆ เขาก็เห็นว่าพวกกลุ่มโจรหลายคนได้อยู่บนยอดภูเขาและหลบซ่อนอยู่ไกล ๆ แล้วจ้องไปมาที่เจี้ยนเฉินอย่างเป็นกังวล พวกเขากลัวว่าเจี้ยนเฉินจะฆ่าพวกเขา พวกเขามีความคิดที่จะหนีแต่ภูเขานั้นก็สูงชันเป็นยิ่งนัก และก็มีเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้นที่จะใช้ลงจากภูเขาได้ และเส้นทางนั้นก็ถูกขวางไว้โดยคนของตระกูลเทียนฉิน พวกเขาทั้งหมดจึงติดอยู่บนภูเขานั้น
“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย ท่านผู้กล้า ข้าขอร้อง ปล่อยข้าไปเถอะ ถ้าท่านปล่อยข้า ข้า กันโห่วเอ๋อ จะทำงานรับใช้ท่านเยี่ยงทาสและรับใช้ท่านตลอดไป” ทันใดนั้นเองโจรคนนั้นก็คุกเข่าลงและเริ่มก้มลงที่พื้นเพื่อขอความเมตตา น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความวิงวอน
เมื่อมีคนเริ่มกล่าวเช่นนั้นแล้ว ผู้คนที่เหลือข้างหลังเขาก็ได้สติ พวกเขาเริ่มคุกเข่าลงเช่นกัน แล้วคุกเข่าลงคำนับกับพื้นเพื่อขอความเมตตาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ท่าน กรุณาไว้ชีวิตข้า ข้า หลี่ซันเอ๋อ ยินดี
