าได้ใน 2-3 ปีที่ผ่านมา ในข้อตกลงของผู้อาวุโสที่ 2 ผู้อาวุโสที่ 4 และข้า พวกเราทั้งหมดจะช่วยทำให้เสือเติบโต เราปรารถนาให้มันโตทันที่จะรับมือสถานการณ์ที่เลวร้ายในอนาคต”
เจี้ยนเฉินไม่ปฏิเสธ เขารับแหวนมาจากเทียนเจี้ยนด้วยท่าทางจริงจังและขอบคุณ “ขอบคุณขอรับ ผู้อาวุโส ! “
“ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก ข้าแค่ทำตามคำส่งของท่านเจ้าเมืองคนก่อน นี่เป็นสิ่งที่เมืองทหารรับจ้างของข้าทำได้” เทียนเจี้ยนตอบกลับอย่างสงบ
หลังจากนั้นเทียนเจี้ยนก็อธิบายบางสิ่งกับเจี้ยนเฉินอีกครั้ง ก่อนที่จะทิ้งประตูมิติที่เขาสร้างขึ้นเมื่อเขาแหวกมิติไป ทิ้งให้เจี้ยนเฉินจ้องมองออกไปอย่างว่างเปล่าอยู่บนเตียงกับลูกเสือที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเตียงและจ้องไปอย่างว่างเปล่าเป็นเวลา 1 ชั่วยาม ก่อนที่ในที่สุดเขาจะได้สติตอนที่ลูกเสือในมือตื่นจากการงีบหลับ
“ฮืมมม” เสือตัวนี้มีความฉลาดดังนั้นเมื่อมันตื่นและเห็นรอยเลือดบนเสื้อของเจี้ยนเฉิน มันก็ครางออกมาตลอดตอนที่จ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาเล็ก ๆ ที่สดใส มันดูเหมือนจะห่วงใยเขาและรู้สึกเสียใจต่อเขา หรือแม้แต่ส่งเสียงร้องออกมา
เจี้ยนเฉินใช้มือของเขาลูบอย่างนุ่นนวลไปที่หัวน้อย ๆ ของลูกเสือ เขาจ้องไปที่ตาเล็ก ๆ ที่สดใสและดูจริงใจของลูกเสือด้วยสายตาสับสนและพูดเบา ๆ “เสี่ยวไป๋ที่น่าสงสาร บางทีเวลาที่สงบสุขจะเหลืออีกไม่นานแล้วล่ะ”
ลูกเสือกระพริบตาและมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างว่างเ
