านผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้างคอยปกป้องเจี้ยนเฉินอยู่ลับ ๆ ทำให้ไป๋เหลียน, โหยวเยว่และหวงหลวนแอบดีใจอยู่ไม่น้อย พวกนางรู้สึกมีความสุขมาก เพราะรู้ว่าการที่มีท่านผู้อาวุโสสูงสุดของ เมืองทหารรับจ้างอยู่เบื้องหลัง มันจะเป็นโล่ที่ดีที่สุดให้กับเจี้ยนเฉินในอนาคต
ในตอนนี้ มือของเจี้ยนเฉินเริ่มขยับเล็กน้อย. หลังจากนั้นไม่นาน ตาของเขาก็เริ่มเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ และเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน เมื่อเขาเห็นเทียนเจี้ยน เขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยเสียงอันอ่อนแรง เขารีบพูด “ของคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้”
“เจี้ยนเฉิน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว”
“อ่า…น้องชาย ท่านฟื้นแล้ว”
การที่เจี้ยนเฉินตื่นขึ้น มันเป็นความประหลาดใจที่น่ายินดีกับทุกคน พวกเขาทั้งหมดมารวมอยู่รอบเตียงของ เจี้ยนเฉินและถามว่าเขารู้สึกอย่างไร พวกเขาห่วงใยเจี้ยนเฉินมาก
เจี้ยนเฉินขยับตัวขึ้นนั่งที่เตียงด้วยความลำบากเล็กน้อย ความเป็นห่วงเป็นใยที่ทุกคนมีให้ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น เขาพูดว่า “ทุก ๆ คนไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงไป ข้าสบายดี” ในขณะนั้น เจี้ยนเฉินก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา เขามองไปรอบ ๆ อย่างควบคุมไม่ได้และก็หยุดสายตาอย่างสบายใจทันทีที่เห็นเสือนอนอยู่ข้างเขา เขายกเสือขาวขึ้นมาแล้วพึมพำ “โชคดีจริง ๆ ที่เสี่ยวไป๋ไม่ได้ถูกราชาแห่งตระกูลกิลลิกันเอาไป ไม่อย่างนั้นนี้คงเป็นหายนะแน่ ๆ
“เจี้ยนเฉิน เสี่ยวไป๋มีคุณสมบัติอะไรเหรอ? ทำไมราช
