องกังวลใจไปหรอก เจี้ยนเฉินสบายดี” ต่อหน้าหมิงตง เทียนเจี้ยนแสดงออกถึงความรักใคร่มากขึ้น
“ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด ! ” เจียเต๋อไท่และนูบิส ทั้งคู่จำเทียนเจี้ยนได้ พวกเขารีบโค้งคำนับโดยไม่ลังเล ท่าทางของพวกเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ
“ผู้เยาว์ ไป๋ไฮ ขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด ข้าน้อยขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลนของข้าไว้” ไป๋ไฮไม่มีท่าทีลังเลและโค้งคำนับให้เทียนเจี้ยนอย่างนอบน้อม เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อนบนท้องฟ้าเหนือเหมืองทังสเตน เขาเห็นท่านผู้อาวุโสสูงสุดด้วยตาของตนเอง เขาจึงคุ้นเคยดีว่าคนผู้นี้คือใคร
