ือดคละคลุ้งไปในอากาศและตาของเขาก็แดงกล่ำ กลิ่นของเลือดในอากาศได้ไปกระตุ้นความกระหายเลือดที่มีอยู่ในสายเลือดของเขานูบิสจ้องอย่างไร้ความปราณีไปที่จิ้งเฟิง ผู้ที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในใยสีทองที่กำลังเจ็บปวดอยู่ เขาบีบมือแน่นและบดขยี้หัวใจของจิ้งเฟิงที่อยู่ในมือ เขายิ้มอย่างเลือดเย็น “มันเจ็บใช่ไหม ? ข้าลืมไปแล้วว่าข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ได้ฆ่าไปกี่ชีวิตแล้ว เจ้าเป็นมนุษย์ เซียนผู้คุมกฎคนแรกที่ตายด้วยน้ำมือของข้าใน 2-3 ปีที่ผ่านมานี้ เจ้าควรจะรู้สึกเป็นเกียรตินะ เอาล่ะตอนนี้ ให้ข้าจบชีวิตของเจ้าเถอะ” ลูกบอลสีทองโผล่ขึ้นมาที่มือขวาของนูบิส พลังส่วนใหญ่จากใยสีทองได้มารวมอยู่ที่มือของเขา แต่เมื่อเขากำลังจะบดขยี้หัวของจิ้งเฟิงและทำลายวิญญาณดั้งเดิมของจิ้งเฟิง ก็ได้มีปราณกระบี่พุ่งเข้ามาจากที่ไกล ๆ ความว่องไวและความโหดร้ายของปราณกระบี่นี้ช่างหาได้ยากบนโลกนี้ มันเหมือนกับกลุ่มหมอกที่น่ากลัวที่ปกคลุมไปทั่วด้วยรัศมีการเข่นฆ่าในไม่กี่อึดใจถัดมา เสียงดังชัดที่มาพร้อมกับปราณกระบี่ก็ดังมาแต่ไกล “นูบิส ให้ข้าจัดการมันเอง”ตาที่แดงก่ำเห็นเส้นเลือดของนูบิสก็ค่อย ๆ ลดหายไป พร้อม ๆ กับสัญชาตญาณความกระหายเลือดที่เพิ่งถูกกระตุ้นก็ลดลงไปด้วย ในฐานะที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 7 แม้ว่านูบิสจะไม่สามารถเปลี่ยนสัญชาตญาณที่มีมาแต่กำเนิดของสัตว์อสูรได้ แต่เขาก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดั่งที่ตั้งใจนูบิสกลับไปเป็นสภาพปกติอย่างรวดเร็
